Hoe komt een Hollandse kaaskop bij een Vlaamse uitgeverij?

De kaaskop in kwestie heet Esther Boek. Dat ben ik dus.

In 2017 debuteerde ik bij uitgeverij De Crime Compagnie met mijn spannende roman Geen kind meer. Mijn debuut is gebaseerd op waargebeurde feiten. Mijn zoon werd beschuldigd van verkrachting en daar ook voor veroordeeld. Later bleek dat de meisjes niet geheel eerlijk waren geweest. Een soort MeToo dus, maar dan omgekeerd.

Onterecht beschuldigd worden in een zedenzaak is een verborgen pijn, iets waarover moeilijk praten is. Maar juist over lastige dingen praten, taboes openbreken, is wat bij me past. Daarom werd mijn pijn, de pijn van mijn gezin, maar ook de pijn aan de kant van de meisjes, een boek. Mijn boek.

Inmiddels is van Geen kind meer de vierde druk verschenen en vonden er duizenden exemplaren hun weg naar de lezers. Een droom voor elke schrijver in wording, maar, zoals dat vaker is met dromen, blijkt het toch anders als ze uitkomen.
Ja, dat klinkt ondankbaar. Nee, dat ben ik niet. Want ik ben enorm dankbaar voor al die mensen die de moeite namen mijn boek te kopen of te lezen via de bibliotheek. En nog meer dankbaar voor diegenen die ook nog eens de moeite namen om er een mooie recensie over te schrijven.

Toch heeft ook elk succes een keerzijde en de mijne vond ik in de loodzware opgave dit succes te evenaren. Als iets zorgt voor een writers block, is het wel het veelvuldig herhalende stemmetje in je hoofd dat treiterend roept: ‘Je kunt het niet meer. Je bent gewoon een eendagsvlieg.’
Daar waar je als nooit gepubliceerde schrijver kan schrijven in de luwte van geen enkele verwachting, is dat voor de gepubliceerde auteur niet meer mogelijk. En als je boek het dan ook nog erg goed doet, ligt die verwachting ook meteen torenhoog. Dus klom ik in de haperende pen en schreef ruim een jaar aan boek nummer twee. Een manuscript waarvan ik dacht: ‘Dit verwachten de mensen van mij.’

Toen ik het af had danste en sprong ik door de huiskamer. Niet omdat ik zo blij was met de kwaliteit, maar wel met de kwantiteit. Het was me gelukt 85000 woorden achter elkaar te zetten.
Natuurlijk kwam al snel het zwarte gat, want schrijven gaat naast kwaliteit, ook om plezier. En dat waren net twee woorden die niet op mijn manuscript van toepassing waren.

Na tranen en wanhopig zuchten, na aanmoedigingen van mensen die me lief zijn, zag ik opnieuw het licht. Ik moest niet schrijven naar wat ik dacht dat van mij verwacht werd. Ik moest schrijven over dingen die dicht bij me lagen, want daar ben ik goed in en dat is uiteindelijk ook wat de lezer van mij verwacht. Een boek dat past in de lijn van Geen kind meer. Schrijven over taboes. Een boek over echte mensen. Mensen die dingen meemaken die iedereen mee kan maken. Mensen die worstelen met het leven, die moeten vechten met recht en onrecht. Mensen die moeizame banden hebben met familieleden waar ze van houden. Mensen wiens leven veranderd in een thriller, of minstens in een spannende roman, dat dan weer wel.

Zo ontstond De Perfecte Moeder. Een boek waar ik geen dertien maanden, maar drie maanden over schreef. Omdat het een boek was dat ik, net als Geen kind meer, moest schrijven. Omdat het bij mij past. Het, tussen de regels door, laat zien wie ik ben. Het niet een boek is waarvan ik dacht dat van me verwacht werd, maar dat ik met veel plezier geschreven heb, ondanks dat de personages niet bepaald plezierige dingen meemaken. Het gaat om fictieve personages deze keer. Nelleke en Helena zouden zomaar je buurvrouw kunnen zijn, of die moeder op het schoolplein, of de jongedame achter de kassa.

Ik hoop dat het lezerspubliek, net als bij Geen kind meer, niet alleen mijn boek zal omarmen, maar ook de personages, Nelleke en Helena. Dat zij de onmacht zien van deze sterke vrouwen, en daarmee begrip krijgen voor hun niet altijd even sympathieke daden. Ik laat hen beiden in elk geval met veel trots los, en hoop dat ze hun weg vinden in boekenland.

De Perfecte Moeder wordt op 4 april bij Hamley Books uitgegeven, een jonge Vlaamse uitgeverij waar ik recent bij getekend heb. Niet meer bij De Crime Compagnie deze keer, een bewuste keuze. Daarover vertel ik graag volgende maand weer iets meer.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *