Pardon? Een nieuwe blog door Lara Reims

“Pardon?”

Voor de liefde Frans leren is een ding. Naar Frankrijk verhuizen omdat de Fransman na tien jaar in Amsterdam uitgekeken was op de Hollandse weilanden en behoefte had aan reliëf, is twee. Maar als je dan op een warme zondagochtend nietsvermoedend aan je croissantje zit en Meneer vraagt hoe je het zou vinden om weer eens naar een ander land te gaan, terwijl je net bent geland aan de voet van de Eiffeltoren na een paar jaar in Lille, trek je toch onwillekeurig een wenkbrauw op.
‘Waarheen dan?’ vraag je, eigenlijk al wetend dat je hier weleens met een voldongen feit geconfronteerd zou kunnen worden.
‘Bucharest.’ De volgende hap croissant blijft hangen tussen oorsprong en bestemming.
‘Gezondheid?’ zeg je hoopvol, terwijl je hem een tissue aanbiedt. Hij lacht vriendelijk.
‘Roemenië!’ zegt hij op een toon alsof hij je een weekendje Parijs aanbiedt. Maar daar was je al.

Een verhaal volgt over kansen en avontuur en een mooie Franse school voor de spruit, en een vliegveld vlakbij en net zover van Brussel en Amsterdam als nu, en over vooruitgang. Maar ik ruik kool.
‘Dus ze kunnen niemand anders vinden?’ Hij knikt. En praat verder over de klus waar hij zin in heeft, en over hoe handig het is dat ik freelancer ben, enzovoort.
‘Ja, doppert, ik ben freelancer omdat jij om de haverklap naar een andere plek wordt gestuurd.’ Denk ik, maar hoef ik niet te zeggen. Want hij weet het wel. En dat ik mee ga weet hij ook. Omdat ik het, ondanks het gedoe, ook wel weer leuk vind. En omdat ik toch altijd liever de nadelen van een nieuw avontuur ervaar, dan dat ik me afvraag hoe de dingen hadden kunnen zijn als ik wel gesprongen was. En, dat is misschien nog wel het belangrijkste, omdat Dracula er vandaan komt. Daar ga ik mijn tanden maar eens inzetten. Tientallen ideeën voor een verhaal tuimelen door mijn hoofd. En ja, de Fransoos heeft wel gelijk, mijn werk kan ik gelukkig overal doen.

Dus schrijf ik, hoelang is zoals het leven zelf heerlijk onduidelijk, de komende tijd met uitzicht op de Karpaten. Het levert hopelijk een paar mooie verhalen op, en een aantal leuke plaatjes voor mijn eigen, persoonlijke fotoalbum. Want dat is wel een voordeel van een mobiel bestaan: door al die plaatjes rekt de tijd, en zo duurt hij in mijn hoofd een beetje langer. Ik zal jullie de komende tijd op de hoogte houden van mijn belevenissen daar. Woonruimte is geregeld, de Franse school heeft plek, het internet schijnt daar sneller te zijn dan waar dan ook en Nederland en België blijken inderdaad dichtbij.

Een ding zit me nog wel dwars. Waar haal ik straks mijn pindakaas vandaan ?

Wordt vervolgd…

Lara Reims
Lara Reims

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *