fbpx

Sandra Vets

Esther Boeks muziekinspiratie

Ontdek hier welke muziek Esther Boek inspireert wanneer ze schrijft!

Als kind leerde ik mijn huiswerk altijd met de muziek zo hard mogelijk aan. Mijn ouders zeiden me de herrie uit te doen. Want dit leidde me alleen maar af van wat ik moest leren. Maar muziek vulde de ruimte in mijn hoofd niet. Het leek mijn hersenen juist actiever te maken.
Nu zie ik het ook bij mijn kinderen. Wanneer het onoverkomelijke proefwerk op de slaapkamerdeur staat te bonken, gaat Spotify een tandje harder en worden het lesboek en het schift zuchtend tussen de rommel op de vloer uitgevist. Ikzelf moet dan altijd mijn hand voor mijn mond houden om zo de stem van mijn ouders, jaren geleden opgesloten in de spelonken van mijn brein, niet via mijn lippen te laten ontsnappen. En waar ik vroeger mijn ouders niet begreep, begrijp ik nu mijn kinderen niet. Hoe kunnen zij productief zijn met die herrie in hun oren, die hun hersenen laat meetrillen in een verwoestende vibratie.
Wanneer ik inspiratieloos achter mijn laptop zit, mijn vingers op de toetsen, klaar om de meest prachtige woordvondsten aan het digitale papier toe te vertrouwen, wil ik nog weleens de truc van lang geleden uithalen. De radio aan om mijn hersenen te activeren.
Maar daar waar vroeger de muziek me tot hogere prestaties bracht, lijkt hij nu de verstopte woorden in mijn hoofd nog harder terug te duwen naar plekken waar ik ze helemaal niet meer kan zien. Zelfs de prachtige geluiden van onze klassieke meesters zijn teveel voor mijn tot het uiterste gekwelde en zoekgeraakte inspiratiemannetje.
Als ik aan mijn boeken schrijf wil ik stilte om me hen. Alleen dan komen de verborgen letters, voetje voor voetje uit hun holen gekropen. Eerst kijken ze nog wat schuw om het hoekje, trekken zich angstig terug wanneer ik ze in een rijtje wil zetten, waar ze gezamenlijk een woord, een zin kunnen vormen. Maar langzaam meer zeker vertonen ze zich met meer vertrouwen en als de meest dappere in Times New Roman 12 staan, volgt de rest vanzelf.
Mijn vingers nemen de muziek van vroeger over. Ze tikken in verschillende ritmes op het toetsenbord, pauzeren even kort, om dan weer verder te gaan in een staccato dat meer en meer een samenspel wordt waarin de geluiden samenkomen tot woorden, zinnen, paragraven en hoofdstukken.
Muziek en concentratie gaan voor mij niet meer samen. Waar ik als puber muziek nodig had om overeind te blijven in de chaos van mijn ontwikkelende hersenen, lijk ik in de fase waarin deze in gewicht alleen maar afnemen, juist stilte nodig te hebben om de wanorde achter mijn schedeldak de baas te blijven.
Toch vind ik het ook wel een mooie ontwikkeling. Mijn personages zijn als mijn kinderen. Ze ontwikkelen zich in mijn zicht, gaan soms een kant op die ik niet begrijp, kunnen me verbazen en ontroeren. Wanneer het boek klaar is om aan de wereld getoond te worden, vertrouw ik er op dat mijn personages zelfstandig verder kunnen. Ik praat nog wel over ze, voel trots als ik aan ze denk, maar we zijn ieder in een fase belandt waarin we elkaar los moeten laten.
Ook mijn kinderen heb ik gebaard in stilte. Geluiden om me heen, stemmen, muziek, alles leidde me af van waar ik mee bezig was, leven creëren. Daar waar de mooiste dingen ontstaan, moet het leven even stilstaan.
En dit zo opschrijvende, begrijp ik mijn kinderen weer prima. Want wees eerlijk, huiswerk is toch alleen maar een noodzakelijk kwaad, dat je met muziek moet overstemmen.

Pat Craenbroek vertelt over haar leven als forensisch arts

Pats leven als gerechtsarts – een zeer bijzonder verhaal! 

Pat Craenbroek

“Een lichaam, of beter een romp in een vuilniszak, begraven in een aardappelveld. Ik zie het nog zo voor me. Het was in de tijd dat iedereen aan het zoeken was naar vermiste meisjes en bij elk lichaam dat werd gevonden vroegen we ons af of het dat van hen was. Als gerechtsarts zag ik alles wat een mens zich inbeelden kan. Ik herinner me nog als de dag van gisteren mijn eerste lijkschouwing, in het dodenhuisje op een kerkhof waar we net een man hadden laten opgraven. De dag daarop, het was net na Nieuwjaar, lag er een driejarig meisje op onze autopsietafel. Een fragiel wezentje, doodgeslagen door de eigen moeder. Ook haar kan ik me nog levendig voor de geest halen.
Het moet ergens in mijn derde of vierde jaar geweest zijn, dat ik besliste om gerechtelijke geneeskunde te gaan doen. Ik moest knokken voor de plaats als assistent en had de eer om door prof. Herman Van de Voorde, opgeleid te worden.”
“Er was geen sprake van handjes vasthouden of enige psychologische begeleiding, we keken naar de lichamen, deden inwendige schouwingen en gingen daarna verder met ons leven. Wanneer we een paar schouwingen na elkaar deden, zoals bij een familiedrama wel eens kon voorkomen, aten we tussenin gewoon onze boterhammen en keuvelden over koetjes en kalfjes.”
“Met veel spijt in mijn hart besliste ik om uit de gerechtelijke geneeskunde te stappen. De interne politiek van de grote universiteit, samen met de erbarmelijke omstandigheden waarin we vaak werkten, dwongen me tot die keuze. Ik nam ze met veel tegenzin en mis nog steeds de job die ik eigenlijk mijn hele leven had willen doen.
Het is gek, ik heb er nooit, niet één keer over gedroomd. Hoe groot de gruwel ook was die ons werd voorgeschoteld. Maar veel zaken zie ik nog wel zeer levendig voor mij. Nu, jaren later, gebruik ik de kennis en de ervaring die ik opdeed om een andere, lang gekoesterde droom tot stand te brengen, het schrijven van een boek.”
 
Pat Craenbroek is bovendien een verdienstelijk verteller!
 
Met een titel als “Het bloedt” die Pat Craenbroek gebruikt voor haar lezingen, verwacht je iets bijzonders, iets spannends en levensecht. Een verwachting die zonder meer wordt ingelost wanneer Pat vertelt over haar vroegere werk als gerechtsarts, de weetjes, de blik in het hoofd van een gerechtsarts, hoe het er écht aan toegaat en hoever de rauwe realiteit afstaat van datgene dat in shows zoals CSI wordt opgevoerd.
Pat stapt daarna moeiteloos over van deze ervaringen naar de meer recente beleving: het schrijven van een boek, het bedenken van een plot, de personnages, het lugubere opzoekwerk, zoals het surfen op het deep net en wat ze zag op het dark web. Ze heeft het over het zweet, de vertwijfeling en het zwoegen tijdens dit schrijfproces.
Haar lezingen kunnen zowel via haar eigen website www.uitgebroed.com aangevraagd worden, of via Hamley Books. Stuur ons een mail en we brengen je in contact met Pat.

Loopgravenhel(d) in scène gebracht

De tienjarige Nic koos voor zijn boekbespreking op school Loopgravenhel(d) uit. Hij gebruikte ook het boek als inspiratie om scènes na te bouwen in een kijkdoos, inclusief echte foto’s uit de Eerste Wereldoorlog en bouwsteentjes.

Ook wij mochten de doos inkijken en er foto’s van nemen en we waren enorm onder de indruk. Bedankt Nic voor deze prachtige taferelen!

     

     

     

De inspiratie van onze auteur Luna Van Roosen!

Luna’s inspiratie

Schrijven is een verslaving. En een verslaving houdt geen rekening met “waar” of “wanneer” en of er papier in de buurt is of niet. Het zou zelfs best kunnen dat ik hierdoor nog het meeste in gedachten schrijf, met het gevaar dat de juiste woorden al verdampt zijn, nog alvorens ik ergens papier tevoorschijn heb weten te toveren. Dan valt er enkel nog te hopen dat die gecondenseerde woorden ergens onbewust op het juiste zaadje vallen en er een fris verhaalidee ontspruit.

’s Nachts vind ik het mooiste moment om te schrijven. Alleen ’s nachts vrees je voor een overvaller om de hoek. Het monster onder je bed lach je in zijn gezicht uit… behalve ’s nachts. Niet overdag, maar ’s nachts maak je kans om een UFO tussen de mysterieuze sterren te spotten.

Fantasie, dromen, mogelijkheden en de werkelijkheid lopen in elkaar over als je in bed liggend de duisternis in staart. Je hoofd heeft een hele dag ervaringen en prikkels te verduren gekregen – een hele berg inspiratie, zeg maar – en het naderend aanbreken  van de dageraad brengt een onbeschreven blad met zich mee. Het moment daartussen in lijkt me perfect om te schrijven dan, niet?

En dus zo schrijf ik momenteel, omringt door duisternis, bij het aureooltje van mijn zaklamp, over wat ik het liefste doe: schrijven. Het heerlijke gekras van mijn potlood op papier vult de stilte die je alleen om dit nachtelijk uur kan horen. Het vult mijn papier met woorden die enkele minuten eerder nog de mogelijk hadden om te verdampen.
Luna Van Roosen

Dé inspiratieplek van Lara Reims … Parijs

Over de Eiffeltoren, Franse chic en madeleines

Als de muren van het pand waarin ik zit te schrijven van glas zouden zijn, zou ik de Eiffeltoren kunnen zien. Soms loopt het leven precies zoals het moet: als klein meisje al bezocht ik Parijs regelmatig aan de hand van mijn ouders. Met grote Noord-Hollandse ogen keek ik dan naar de altijd elegante dames en heren die zich soepel door het grootse stadsdecor bewogen. Metro in metro uit, vaak met een baguette onder de arm, waar ze dan vast het puntje van afbeten. Ik speelde onbezorgd onder de bogen van de Eiffeltoren, duiven kleine stukjes croissant voeren, met open mond opkijkend hoe ijzer en staal naar de hemel reikten en daar verdomd dichtbij kwamen. Toen al voelde ik dat deze stad ooit de mijne zou zijn.

En nu, jaren later, bezie ik Parijs vanuit de bovenste verdieping van mijn appartementenblok. Regelmatig duik ik bij wijze van middagpauze de metro in voor een groet aan de Eiffeltoren, een rondje over de Place des Vosges of een wandeling over een van de vele boulevards. Vandaag zet ik koers naar de Bon Marché, het grootse warenhuis waar het toppunt van Franse chic staat uitgestald in aanlokkelijke vitrines die toeristen doen watertanden. Dwalend loop ik over de voedselafdeling en kijk mijn ogen uit. Elegante Parijzenaars mikken nonchalant wat van de glanzend gepoetste appels en peren in hun mandje naast een fles champagne en een blokje Foie gras. Zij dragen geen gele hesjes. De man met het lange haar en het extravagante groene pak die uitgebreid het etiquette van een dure fles staat te bestuderen, weet nog niet dat hij straks in mijn boek zal staan. Net als de robot, een prototype, die als wegwijzer dienstdoet en me vriendelijk de goede kant op dirigeert.

Zoetekauw als ik ben, zet ik koers naar de banketafdeling. Daar staan ze. De madeleines van Proust. Met z’n vieren in het plastic, als sluiting een kartonnen portretje van de grootmeester. Aarzelend sta ik met een pakje in mijn handen. De allerbeste boter, eieren van vrije uitloopkippen, ambachtelijk meel en natuurlijk de legende. Zal ik? Zou dit cakeje zijn magische werking nog bezitten? Zullen er straks, als ik het in de thee doop, uit mijn pen ook meterslange meanderende zinnen vloeien vol stijlfiguren? Zomaar, moeiteloos? Ik draai het pakje om. 17 euro. Voor vier cakejes. Bij elkaar nog geen ons. Met een glimlach leg ik ze terug. Ik mag het dan tot Parijzenaar hebben geschopt, het calvinistische meisje uit Noord-Holland laat zich niet gek maken. Daarbij liggen de ideeën hier gewoon voor het oprapen op straat.

Ik wandel naar buiten en neem een omweg naar huis. Langs de kades van de Seine waar je af en toe een pareltje kunt vinden in één van de vele boekenstalletjes. Af en toe noteer ik wat in mijn digitale opschrijfboekje. Daar, bij die metrohalte met de prachtig krullende letters, komt mijn hoofdpersoon straks Parijs in lopen. Snel ga ik op weg naar huis. Ik heb een toetsenbord nodig. Na een paar haltes met exotische namen zit ik weer op mijn plek, om verder te schrijven. Zonder madeleines. In mijn tas zit een pak biscuit uit de supermarkt, en ruim voldoende inspiratie.

Welkom Lara!

De naam Lara Reims zegt je misschien niets en dat zal best kloppen, want zij debuteert in april 2019 bij Hamley Books met het veelbelovende Young Adult-boek Upgrade. Lara is een Nederlandse Parisienne, die de komende maanden ook regelmatig in Nederland en België zal vertoeven. Gelukkig is er een snelle verbinding tussen Parijs, Brussel en Amsterdam. Lara is gefascineerd door de razendsnelle ontwikkelingen van de techniek die ons leven op korte en lange termijn ingrijpend zullen veranderen. Over wat al deze veranderingen met de mens doen gaat Upgrade, waarin het hoofdpersonage te maken krijgt met een wereld die onwaarschijnlijk lijkt, maar dichterbij is dan je denkt. Upgrade is het eerste deel van een trilogie: een super spannend coming of age-verhaal, verweven in een mix van fantasy en avontuur, gemixt met cybertechnologie. Een boek dat tieners absoluut zal aanspreken in deze moderne tijden. Wij verwelkomen Lara zeer graag in onze club en wensen haar heel veel succes toe! Upgrade verschijnt op 24 april en zal in alle Belgische en Nederlandse (online) boekhandels te koop zijn.
Lara Reims

Welkom Pat!

 

Hamley Books kondigt de samenwerking aan met Pat Craenbroek

We mogen vandaag niemand minder dan Pat Craenbroek aankondigen in onze hechte kring van auteurs, een zeer getalenteerde dame die met haar debuut Uitgebroed momenteel furore maakt.
Pats debuut Uitgebroed kwam in juni 2018 uit in paperback vorm bij uitgeverij Paris Books. Voor haar e-boek heeft zij besloten samen te werken met Hamley Books. Ook haar volgende boeken zullen bij Hamley Books verschijnen.
Als debutante viel Pat Craenbroek meteen op door haar nominatie bij “Lang Zullen We Lezen“, georganiseerd door de VRT. Haar boek, prangend, indringend en intrigerend, vond meteen zijn weg naar een zeer breed lezerspubliek en mocht meteen op veel fans rekenen.
Pat werd in het najaar van 2018 niet meer dan vijf keer genomineerd voor Lang Zullen we Lezen, Thrillzone, Vrouwenthrillers.nl en Thrillers and More. Zij werd ook genomineerd als beste Indie-debutante.
Het langverwachte e-boek van Uitgebroed zal einde januari op talrijke sites te koop zijn in België en Nederland. Wij zijn zeer blij dat Pat ons het vertrouwen schonk om dit waar te maken. We zijn ervan overtuigd dat het e-boek opnieuw een ruim lezerspubliek zal aanspreken. De exacte releasedatum wordt in de loop van volgende week bekendgemaakt.
Wij wensen Pat alvast zeer veel succes toe!

De inspiratieplek van Esther Boek

De inspiratieplek van Esther Boek

Mijn huis staat in een gewone straat. Waar gewone huizen staan, met gewone mensen, die gewone dingen doen.
De werkkamer, waar ik mijn boeken schrijf, ligt aan de voorkant van dit huis, en kijkt uit op een grasveld met een grote boom die me elke dag weer het seizoen van dat moment toont. Naast het grasveld ligt een fietspad, dat als een rood haarlint slingerend door de wijk loopt, naar plaatsen die ik vanuit het raam van mijn schrijfkamer niet kan zien.
Op het fietspad gaan mensen voorbij. Uiteraard op de fiets, maar ook op een brommer of een scooter. Lopend, met een skateboard, op skeelers. Oude mensen, jonge mensen. Lachende tieners, verliefde stelletjes. Mensen alleen, via oortjes aan hun mobiel verbonden met de wereld die ze niet kunnen zien. De ogen geopend maar blind voor hen die voorbijlopen.
Jonge moeders wandelen achter kinderwagens, het gezicht vermoeid, maar de mond in een grote lach, een hand schikkend aan het dekentje in de wagen.
Mannen, in pak en ongemakkelijke zakenschoenen steken hun haastig voorbij. De attachékoffer in de hand, al dromend van de krant en de pantoffels die in hun huis op hen wachten.
Blije gezichten, droevige gezichten, strakke gezichten, boze gezichten. Alle emoties die een mens kan hebben, komen langs mijn raam voorbij. Wanneer ik nog wat verder kijk, de weg over, zie ik weer een groot grasveld, met daarop twee voetbalgoals. Bij mooi weer spelen er kinderen en als de maanden kouder worden scharrelen er vogels rond, hun puntige snavels tussen de grassprietjes, op zoek naar voedsel zodat ze daarna weer verder kunnen vliegen.

   

Achter het grasveld ligt een treinstation. Soms, wanneer het heel stil is, hoor ik de belletjes van de spoorbomen, ten teken dat er een trein het station op komt gereden of dat er een vertrekt. Al gelang het moment van de dag, drommen er mensen over het perron, of is daar plek genoeg om met de arme weid, dansend naar de trein of op huis aan te gaan.
’s Morgens, in alle vroegte, is het een verzamelplaats voor pubers. De te zware rugzakken op de fiets, de hoofden nog in de slaapstand, hangen ze over hun stuur, aan elke kant van hun rijwiel een voet, het ijzeren ros nonchalant hangend tussen hun benen in.
Elke keer wanneer een klasgenoot zich bij het groepje voegt, halen ze een kort moment hun ogen van het beeldscherm van hun smartphone, waarna ook de nieuweling zich houdt aan de uniforme code van jeugdige onverschilligheid.
Wanneer de groep compleet is, stappen ze op hun fiets en vervolgen gezamenlijk, al slingerend, hun weg naar weer een lange dag vol saaie lessen en stomme docenten, om niet veel later uit mijn blikveld te verdwijnen.
In de avond komen jongeren samen voor het station, de fiets inmiddels ontgroeid en de muziek, die ik als herrie zou betitelen, trillend door hun autoruiten naar buiten. Ze roken wat, of draaien een joint, en hun stemmen verwaaien in de wind, ver genoeg weg zodat ongenode oren niet kunnen verstaan wat ze zeggen.
De avond groeit later, en duisternis volgt. Een eenzame wandelaar maakt het laatste rondje met de hond. Een late reiziger wordt door de trein naar buiten gebraakt. Op het fietspad, in het licht van de lantaarnpaal, fietst een meisje voorbij. Tegen een onzichtbaar persoon hoor ik haar geërgerd zeggen dat ze weet dat het al twaalf uur geweest is, dat ze haar mobiel op stil had staan, maar dat ze echt bijna thuis is.
Glimlachend kijk ik voor de laatste keer naar buiten, voor ook ik besluit dat het genoeg is geweest voor vandaag. Voor mijn huis is de straat stil geworden. Het fietspad is verlaten en ook de laatste trein is gepasseerd. Ik sluit mijn raam, trek het gordijn dicht en sluit de deur van mijn schrijfkamer achter me dicht. Morgen is er weer een nieuwe dag, waarin nieuwe personages, met nieuwe ontwikkelingen, mijn raam voorbij zullen gaan.

Meer over Esther Boek lees je hier.

Gerelateerd: Hamley Books verwelkomt Esther Boek.

Welkom Esther!

Hamley Books kondigt samenwerking aan met Esther Boek voor De Perfecte Moeder

Hamley Books stelt met veel trots haar nieuwste auteur Esther Boek voor. Deze Nederlandse zette zichzelf in 2017 meteen op de kaart met haar prachtige debuut ‘Geen kind meer’, gebaseerd op feiten die haar eigen zoon overkwamen. Het boek werd uitgegeven door De Crime Compagnie, was een instant succes en kende veel aanzien bij pers en lezers. Momenteel is het reeds aan zijn vierde druk toe.
‘Geen kind meer’ werd bovendien door een groot aantal bloggers uitgeroepen tot een van de beste boeken van 2017.

Met De Perfecte Moeder gaat Esther verder op hetzelfde elan. Ditmaal schreef zij een spannende roman over verwoestende familiebanden, met fictieve personages die toch levensecht lijken.
Het verhaal volgt Nelleke en Helena, die elk worstelen met het leven dat hen door hun afkomst opgedrongen werd. In een dubbele verhaallijn volg je hun relaas doorheen de jaren. Een coming-of-age die je bij de keel zal grijpen.

Esthers prachtige schrijfstijl stijl kenmerkt zich door mooi, bloemrijk taalgebruik met verrassende woordvondsten, dat hier perfect tot zijn recht komt. Haar levensechte personages worstelen met levensvragen waardoor ze geloofwaardig zijn en dicht bij de lezer staan.

De Perfecte Moeder kan je best omschrijven als een boek dat zowel roman- als thrillerlezers zal beroeren. Het boek verschijnt op 4 april bij Hamley Books en zal vanaf dan aangeboden worden in alle (online) Belgische en Nederlandse boekhandels, in paperback en e-book.
Wij wensen Esther alvast ontzettend veel succes en vooral ook veel plezier!

Esther Boek

Sandra en Cathy,
Hamley Books

Wat een jaar voor Sandra J. Paul – Joanne Carlton!

2018 was me toch wel het (schrijf)jaar – veel meer dan ik aanvankelijk verwacht had!

Eerst was er het Engelstalige avontuur van mijn alter ego Joanne Carlton- met Heart-Beat, dat in 2017 gelanceerd werd en nog steeds prima liep in 2018. En dan was er de YA-thriller Kill Me Again, die begin 2018 werd gepubliceerd. Beide boeken werden verkozen voor The London Book Fair, waardoor ik drie dagen lang naar Londen trok om er met mensen in het wereldje te praten – én nieuwe vrienden te maken. Ik ontmoette ook JoJo Moyes en werd uitgenodigd voor een exclusieve vertoning van de verfilming van haar boek Me Before You, in het bijzijn van de auteur en na een uitgebreid interview. Kill Me Again kwam ook in de London Author Book Club Anthology terecht, als een van de drie verkozen boeken van het jaar. Een geweldige ervaring.

Heart-Beat - Joanne Carlton

In maart werd ik genomineerd voor de Cultuurprijs van mijn gemeente Sint-Amands. Heel fijne en bijzondere avond was dat!

Terwijl ik (als Joanne) bezig was aan de vertaling van Hart-Slag, kwam er plots eerst nog Loopgravenhel(d) aan – geschreven onder mijn Nederlandstalige auteursnaam Sandra J. Paul, een novelle bestaande uit kortverhalen over WWI, geschreven op verzoek van en in samenspraak met Marc Geyens van Uitgeverij Het Punt. Hij verzorgde de gedichten die in het boek zitten. Een rollercoaster om te schrijven, maar tegelijkertijd ook de manier om bijzondere mensen te eren én iets speciaals te doen met mijn eigen regio. Loopgravenhel(d) werd officieel voorgesteld in september in het Fort van Liezele, een van de forten uit de gordel rond Antwerpen. Dit was een geweldige voorstelling die ons nog lang zal bijblijven in een hele bijzondere setting. Bij deze nog eens dank aan de organisatie van het Fort om dit mogelijk te maken.

En dan was er Hart-Slag. Toen het boek klaar was, beseften we dat we klaar waren om met onze droom – een eigen uitgeverij – te starten in België en Nederland. Hamley Books, genoemd naar onze zwarte kat Hamley, zag in 2017 al internationaal het levenslicht, omdat Heart-Beat en Kill Me Again onder deze uitgeverij werden uitgebracht. De volgende stap om Hamley Books dus ook hier op te richten, leek ons logisch. Na gesprekken met Standaard Boekhandel en een aantal mensen in het vak, hebben we de sprong in het diepe gewaagd. Hart-Slag kwam in september 2018 uit, simultaan met Loopgravenhel(d) en werd meteen een instant succes. Zeven weken op de hoogste Young Adult-stek op Hebban, verkozen tot beste Young Adult bij Thrillers and More, genoemd als favoriete boek van een aantal bloggers, positieve reviews, een zeer succesvolle Hebban leesclub, en een gemiddelde score die tussen de 4 en 5 sterren schommelt – het bleef maar komen – en het is nog niet voorbij. Hart-Slag is nog steeds beschikbaar in alle boekhandels voor de komende maanden (en jaren).

Hartslag - Joanne Carlton

Als laatste was er dan nog Onzichtbaar, een boekje geschreven voor Rode Neuzen Dag. Dit verhaal, deels gebaseerd op persoonlijke ervaringen, werd verkocht met integrale opbrengst aan Rode Neuzen, om gepeste jongeren bij te staan. (Ook nog steeds verkrijgbaar!). Ook hier kwamen veel emotionele reacties, waarvoor dank aan iedereen die me liet weten hoe het hen aansprak.

Sandra J Paul – Rode neuzen

Dit was 2018.

Wat brengt 2019 dan? Nog veel meer. Dit weten we al:

Februari : De Duistere School – mijn eerste jeugdthriller (Sandra J. Paul) – geschreven met mijn zonen, verkrijgbaar in België en Nederland én beschikbaar in de rekken van Standaard Boekhandel.

Maart: Dust – een Engelstalige psychologische End of the World-thriller (Joanne Carlton) die wereldwijd zal uitkomen, maar ook bij Standaard Boekhandel in alle rekken zal liggen.

Mei: Kwijt – een psychologische thriller, verkrijgbaar in België en Nederland én beschikbaar in de rekken van Standaard Boekhandel.

Wat het najaar brengt, kondigen we later wel aan. 😉

En dan is er nog de uitbreiding van Hamley Books – waarover véél meer vanaf januari 2019.

hamley books

Wij zijn alvast superbenieuwd wat het nieuwe jaar gaat brengen! Bedankt aan iedereen voor jullie steun, hartelijkheid en vriendschap. Tot 2019!

Sandra – Joanne

Hamley books

Hou me op de hoogte

Nieuwtjes, events, boeken...

Sluiten
Scroll to Top