fbpx

Paasvakantie!

Even een praktische mededeling! Hamley Books gaat er even tussenuit van 8 tot en met 23 april. Daardoor zullen ook mails, sociale media-berichten en manuscripten later behandeld worden. Wij wensen jullie alvast een geweldige paasperiode toe!

Muziek – de inspiratie van Joanne Carlton/Sandra J. Paul

Muziek is altijd een grote bron van inspiratie geweest voor me. Zo zeer zelfs dat ik amper kan schrijven als er niet een of andere vorm van muziek speelt. Stilte is niet aan mij besteed, maar dat is in mijn dagelijkse leven ook zo.

Muziek was ook de grote inspiratiebron achter Hart-Slag, waarin muziek een zeer grote rol speelt. Het verhaal gaat over een jonge kerel die te horen krijgt dat zijn dagen geteld zijn. In plaats van bij de pakken te blijven zitten, besluit hij zijn ultieme droom – om te zingen – te vervullen. Logisch dus dat muziek een grote rol speelt in dit boek. En niet zomaar: muziek is immers zo belangrijk voor me dat ik besloot om van die droom, een muzikale droom te maken. De gekozen songs hebben allemaal een zeer persoonlijke reden waarom ze in dat boek staan. De Hart-Slag playlist kan hier beluisterd worden: https://open.spotify.com/playlist/5WHxuXDjYhnhi6o8xjx3N9

Daarnaast heb ik verschillende playlists aangemaakt op Spotify die ik gebruik tijdens het schrijven. Eén playlist is een filmmuziek-lijst die aangevuld wordt bij het horen van nieuwe, prachtige muziek tijdens bioscoopbezoeken. Enkele favorieten zijn Steven Price (oa van The Hunt, American Assassin …), Hans Zimmer (oa Inception) en Michael Giaccone (het genie achter oa Planet of the Apes). De mix van deze artiesten en zoveel meer, zorgen voor mooie achtergrondmuziek terwijl ik schrijf of aan het werk ben. Luister je mee?

Zo is er ook mijn writing playlist: een mix tussen rustige en iets minder rustige songs van oa Moby, Faithless en nog vele anderen: https://open.spotify.com/playlist/08TBmYbo8aECeDTsSbpoOf

Mijn favoriete playlist is echter mijn Ambient Trance-lijst. Ambient Trance? Een mix dus tussen de twee genres, en enorm inspirerend. Zo is o.a. het hele boek Dust geschreven op deze lijst, die ik wel tientallen keren kan beluisteren zonder beu te worden. https://open.spotify.com/playlist/5B7soAORIUMqBpz8X9gGSA

Je kunt deze playlists zelfs ook beluisteren – en wie weet inspireert het jou ook wel!

 

Hartslag - Joanne Carlton

Thriller Dust
Joanne Carlton

Esther Boek – De Perfecte Moeder is er!

Esther Boek (1967) is een Nederlandse auteur, geboren in de Brabantse gemeente Uden. Na een aangifte tegen haar zoon en zijn veroordeling, die later onterecht bleek te zijn, besloot ze hier een boek over te schrijven. Ze volgde opleidingen aan De Schrijversacademie en de Queridoacademie en in maart 2017 debuteerde ze met ‘Geen kind meer’, waarin ze alle kanten belicht in een zedenzaak. Die van de, onterechte, verdachte en diens familie, maar ook de kant van de vermeende slachtoffers.
Van ‘Geen kind meer’ zijn al duizenden exemplaren verkocht en is inmiddels de vierde druk verschenen.
Haar debuut werd overladen met lovende kritieken en werd door diverse blogsites uitgeroepen tot het beste of één van de beste boeken van 2017.

Voor De Perfecte Moeder, haar opvolger, kwam Esther bij de jonge, dynamische Belgische uitgeverij Hamley Books terecht. Dit boek is geen thriller, zoals haar voorgaande, maar een beklijvende roman en een verhaal dat je naar de keel grijpt. De samenwerking met Hamley Books, die snel aan het groeien zijn, was dan ook een logische volgende stap.

De Perfecte Moeder is het emotionele verhaal van twee vrouwen die niet hun verleden niet kunnen ontsnappen. Vanaf vandaag te bestellen bij alle (online) winkels. Meer info op www.hamleybooks.be – of bij je plaatselijke boekhandel!

 

Dust – de nieuwe, beklijvende Joanne Carlton

Joanne Carlton is een divers auteur. Zij schrijft al voor zolang ze zich kan herinneren in verschillende genres. Zij pende aanvankelijk in het Nederlands onder de auteursnaam Sandra J. Paul, tot ze besloot om haar aloude droom, Engelstalige boeken te schrijven, na te jagen.

Gedurende vele jaren publiceerde ze Engelstalige kortverhalen die ze online plaatste. Ze schrijft (meestal) psychologische, paranormale verhalen in een hedendaagse setting. In 2017 lanceerde ze haar emotionele debuut Heart-Beat, naar aanleiding van het overlijden van haar vader en zus. Het verhaal wekte meteen de nodige emoties op bij haar lezers en mocht op laaiend enthousiaste kritieken rekenen. Dit boek werd in 2018 succesvol vertaald als Hart-Slag en stond meer dan zeven weken op 1 in de Hebban Young Adult ranking. Het werd ook verkozen als beste Young Adult in de Thrillers and More Facebook-groep.

Begin 2018 volgde haar tweede Engelstalige boek Kill Me Again, een intrigerende psychologische Young Adult-thriller. Op dit moment zijn er nog geen plannen om dit boek te vertalen naar het Nederlands. Kill Me Again én Heart-Beat werden voorgesteld op de 2018 editie van de prestigieuze London Book Fair. Kill Me Again belandde ook als een van drie gekozen boeken in de London Author Book Club Anthology.

Haar opvolger Dust werd officieel voorgesteld op de 2019 London Book Fair. Het boek werd ook geselecteerd door de Belgische Standaard Boekhandel-keten om in zijn winkels aangeboden te worden. Daarnaast is Dust ook wereldwijd beschikbaar via talloze prestigieuze sites. Dust is het beklijvende verhaal van een man die een vreselijke keuze moet maken tussen uitroeiing van de mensheid of overleving als je alles en iedereen die je liefhebt verloren bent. Je kunt Dust ook gesigneerd via onze webshop bestellen, of hem in alle (online) winkels bestellen. Mis dit bijzondere verhaal zeker niet!

Muziek en Lara Reims

Houd je oren open, door Lara Reims

Lara Reims

 

Graag schrijf ik op het ritme van muziek. Elk verhaal heeft zijn eigen beat, zijn eigen klankkleur. Gelukkig weet Spotify precies wat ik nodig heb. Zoals Google allang heeft bepaald wat ik ga eten vanavond terwijl ik nog twijfel tussen pizza en een ovenschotel, weet Spotify welke klanken me ogenblikkelijk naar hogere schrijfsferen zullen tillen. Soms verdenk ik het programma ervan dat het stiekem mijn teksten leest, zodat het weet wanneer het me wat moet voorschotelen.

De playlist epic gaming bijvoorbeeld, als ik beschrijf hoe een speler verdwaalt in een spel. Of Stromae, als mijn puberende hoofdpersoon weer eens ruzie heeft met alles en iedereen. Of het Canto Ostentato van Ten Holt, als er gejankt moet worden. Einstein on the Beach van Philip Glass, als alle stemmen zo met elkaar verweven raken dat niemand er meer chocola van kan maken en iedereen door elkaar heen schreeuwt. En als ik mijn gebruikelijke repertoire heb afgewerkt, klik ik op de voorkeurlijst die speciaal voor mij is samengesteld.

Toen Spotify nog niet bestond, beperkte mijn muziekkeuze zich tot de inhoud van mijn kast. Ik stond dan, voor ik begon met schrijven, mijmerend voor het cd-rek en keek welk hoesje het beste paste bij het humeur van de dag. Vaak luisterde ik wekenlang naar dezelfde muziek, omdat ik te lui was om de cd te verwisselen en er dringend een verhaal opgetekend moest worden. Nu ligt de hele muziekwereld aan mijn voeten. En bang voor verdwalen hoef ik niet te zijn; de software kent mij een stuk beter dan ikzelf.

Het enige wat me soms angst aanjaagt, is alle muziek die buiten mijn bereik blijft omdat die niet bij mijn luisterprofiel past. Die krijg ik niet te horen. En soms ben ik erg benieuwd naar alles wat volgens de algoritmes in het programma totaal niet mijn smaak is. Dus dan wandel ik naar de Fnac in La Défense. Daar hebben ze nog cd-hoesjes. Die bekijk ik om inspiratie op de doen.

Soms laat ik me door een buitengewoon fraai exemplaar verleiden en koop ik de cd. Het oog wil tenslotte ook wat. Jammer genoeg blijkt vrijwel altijd dat Spotify gelijk had en dat er op het zilveren schijfje in mijn overjarige cd-speler niets lezenswaardigs uit mijn pen vloeit. Maar dan heb ik in elk geval een mooi nieuw hoesje voor in de kast.

Schrijven en muziek, door Luna Van Roosen

Schrijven en muziek
door Luna Van Roosen

Luna Van Roosen

Schrijven is een virus, waar geen middeltje ter wereld je van kan genezen, zelfs al zou je dat willen. (En dat wil je niet, geloof me.) Dit virus vermeerderd zich, doet je cellen barsten onder de druk van zoveel half-levenden inspiratie-eiwitten. Cel per cel koloniseren ze je lichaam en je hersenen. Niet alleen het taalgebied in de hersenen moet eraan geloven, maar alle delen, zo ook het deel dat voor je ritme en muzikale voeling zorgt. En uiteindelijk, als een verhaal je helemaal in zijn macht heeft, dan kan je aan niets anders denken. Enkele zware symptomen drukken een stempel op elke actie die je doet.
Zomaar op straat. Ik blijf staan. Staar. Denk dat het niet opvalt, maar vergis me daarin. Hallucinaties hebben me in hun greep. ‘O, wat lijkt die jongen op mijn hoofdpersonage! Zou zijn leven ook zo spannend zijn?’
Vervolgens stap ik in de auto. De radio staat aan en verschillende liedjes passeren de revue. Ik kan het niet tegenhouden, als het niezen bij de griep, nog een onoverkomelijk symptoom. Bij elk liedje denk ik hetzelfde: ‘Wat grappig, dit liedje gaat over mijn verhaal!’
Dit virus heeft me goed beet. Met zoveel verhalen in mijn hoofd, lijken de overeenkomsten niet eens zo hard uit de lucht gegrepen te zijn.

Esther Verhaalt – deel 2

Esther Verhaalt – deel 2

In dit tweede deel vertelt Esther graag meer over haar nieuwe samenwerking met Hamley Books.

En zo komen we dan ook op hoe een Nederlandse kaaskop terechtkomt bij een jonge, vrij nieuwe, Vlaamse uitgeverij, en niet opnieuw een boek uitgeeft bij De Crime Compagnie.
De Perfecte Moeder is niet de ‘klassieke vrouwenthriller’ waar De Crime Compagnie zo goed in is. Het boek kan je beter bestempelen als een mooi, spannend en ontroerend boek voor een breed publiek, zonder dat echte thrillereffect dat past bij het fonds van De Crime Compagnie. Ik besefte dan ook dat ik een keuze moest maken en besloot op zoek te gaan naar een uitgeverij die geloofde in mijn manuscript, wiens fonds paste bij mijn werk en die in staat was de lezers te vinden voor wie dit boek geschreven is.

Zoiets is makkelijk bedacht. Het uitvoeren had wat meer voeten in de aarde. In de boekenwereld houden ze erg van hokjes. Iets is een thriller. Of een roman. Of een chicklit. Of een ….
En mijn boek is vooral een mooi boek. Naar mijn eigen bescheiden mening tenminste. Maar dit hoorde ik ook van verschillende uitgevers die ik benaderde. Van geen enkele heb ik een standaard afwijzing gehad. Unaniem waren ze lovend in hun oordeel. Een paar belden me zelfs op en vertelden me over hun frustratie die veroorzaakt werd door de stugge draden van hun fonds, waardoor ze een kwalitatief hoog boek moesten afwijzen. Van de vier uitgeverijen naar wie ik mijn manuscript mailde, heb ik van drie het verzoek gekregen hen opnieuw te benaderen met een volgend manuscript. Maar de muren van de hokjes vielen niet om en zie ik in de nabije toekomst ook niet lager worden.

Volop complimenten dus. Alleen wordt een manuscript daar geen boek van.
Samen met De Crime Compagnie heb ik nog gekeken of we van De perfecte moeder dan toch meer een klassieke vrouwenthriller konden maken. Maar zowel de uitgever als ikzelf waren van mening dat we daarmee het boek ernstig tekort zouden doen. Het was goed zoals het was. Het in het hokje van het fonds proberen te duwen zou het niet beter maken.

Zo was ik weer terug bij af. En misschoen klinkt het raar, maar ik bleef geloven in het feit dat mijn geesteskindje de weg naar de boekwinkel wel zou vinden. Dat het vinden van die eigenwijze, vernieuwende en buiten de hokjes denkende uitgever slechts een kwestie van tijd was.
Mijn oog werd via wat opmerkingen van derden, naar Hamley Books getrokken. En Hamley had alles waar ik een vooroordeel over had. Ze waren nieuw en ze waren Vlaams. Voordat alle Vlaamse lezers nu af gaan haken, blijf nog even verder lezen. Want ik leg het uit.
Een nieuwe uitgeverij moet het wiel nog uitvinden, zowel voor zichzelf als in boekenland. Ook is Hamley kleiner dan De Crime Compagnie en kan hierom door mensen gezien worden als een stap terug. Een aanwijzing dat mijn werk niet goed genoeg is voor de ‘echte grote jongens’. Maar al snel zette ik alle vooroordelen aan de kant. Hamley is nieuw, dat klopt. Maar de rest gaat niet voor hen op. Ze zijn weliswaar nog klein, maar groots in hun lef en hun manier van denken. Ze durven te pionieren in een wereld waarin de bakens al decennialang zo vast staan als een huis. Dat bewonder ik en daar wil ik bij horen.
En ja, lezers kunnen denken dat het een stap terug is. Ik weet dat dit niet zo is. Voor mij was het kiezen tussen meer fondsgericht schrijven of trouw blijven aan mezelf. Ik koos voor het laatste.

Dan het Vlaams. Dit had niets te maken met het niet oké vinden van mijn zuiderburen, maar alles met marketing en gesprekken tussen auteur en uitgever. Praktisch gezien is dit alles in je eigen land handiger dan in Vlaanderen. Toch bleek ook dit een hobbel die goed te nemen is. Breda is een prima alternatief voor het voeren van gesprekken en ik zal voor de marketing gewoon wat vaker naar België komen. Want laten we wel wezen, voor mij is, pak hem beet, Antwerpen en Den Haag bijna even ver weg. Alleen klinkt ‘buitenland’ verder.

Dus zo kwam deze kaaskop in Vlaanderen terecht en hoop ik mijn lezers zowel in België als in Nederland te ontmoeten.
Ondertussen schrijf ik door aan mijn volgende boek, waarvan ik nu al weet dat het opnieuw buiten de hokjes valt.

Esther

Esther Boeks muziekinspiratie

Ontdek hier welke muziek Esther Boek inspireert wanneer ze schrijft!

Als kind leerde ik mijn huiswerk altijd met de muziek zo hard mogelijk aan. Mijn ouders zeiden me de herrie uit te doen. Want dit leidde me alleen maar af van wat ik moest leren. Maar muziek vulde de ruimte in mijn hoofd niet. Het leek mijn hersenen juist actiever te maken.
Nu zie ik het ook bij mijn kinderen. Wanneer het onoverkomelijke proefwerk op de slaapkamerdeur staat te bonken, gaat Spotify een tandje harder en worden het lesboek en het schift zuchtend tussen de rommel op de vloer uitgevist. Ikzelf moet dan altijd mijn hand voor mijn mond houden om zo de stem van mijn ouders, jaren geleden opgesloten in de spelonken van mijn brein, niet via mijn lippen te laten ontsnappen. En waar ik vroeger mijn ouders niet begreep, begrijp ik nu mijn kinderen niet. Hoe kunnen zij productief zijn met die herrie in hun oren, die hun hersenen laat meetrillen in een verwoestende vibratie.
Wanneer ik inspiratieloos achter mijn laptop zit, mijn vingers op de toetsen, klaar om de meest prachtige woordvondsten aan het digitale papier toe te vertrouwen, wil ik nog weleens de truc van lang geleden uithalen. De radio aan om mijn hersenen te activeren.
Maar daar waar vroeger de muziek me tot hogere prestaties bracht, lijkt hij nu de verstopte woorden in mijn hoofd nog harder terug te duwen naar plekken waar ik ze helemaal niet meer kan zien. Zelfs de prachtige geluiden van onze klassieke meesters zijn teveel voor mijn tot het uiterste gekwelde en zoekgeraakte inspiratiemannetje.
Als ik aan mijn boeken schrijf wil ik stilte om me hen. Alleen dan komen de verborgen letters, voetje voor voetje uit hun holen gekropen. Eerst kijken ze nog wat schuw om het hoekje, trekken zich angstig terug wanneer ik ze in een rijtje wil zetten, waar ze gezamenlijk een woord, een zin kunnen vormen. Maar langzaam meer zeker vertonen ze zich met meer vertrouwen en als de meest dappere in Times New Roman 12 staan, volgt de rest vanzelf.
Mijn vingers nemen de muziek van vroeger over. Ze tikken in verschillende ritmes op het toetsenbord, pauzeren even kort, om dan weer verder te gaan in een staccato dat meer en meer een samenspel wordt waarin de geluiden samenkomen tot woorden, zinnen, paragraven en hoofdstukken.
Muziek en concentratie gaan voor mij niet meer samen. Waar ik als puber muziek nodig had om overeind te blijven in de chaos van mijn ontwikkelende hersenen, lijk ik in de fase waarin deze in gewicht alleen maar afnemen, juist stilte nodig te hebben om de wanorde achter mijn schedeldak de baas te blijven.
Toch vind ik het ook wel een mooie ontwikkeling. Mijn personages zijn als mijn kinderen. Ze ontwikkelen zich in mijn zicht, gaan soms een kant op die ik niet begrijp, kunnen me verbazen en ontroeren. Wanneer het boek klaar is om aan de wereld getoond te worden, vertrouw ik er op dat mijn personages zelfstandig verder kunnen. Ik praat nog wel over ze, voel trots als ik aan ze denk, maar we zijn ieder in een fase belandt waarin we elkaar los moeten laten.
Ook mijn kinderen heb ik gebaard in stilte. Geluiden om me heen, stemmen, muziek, alles leidde me af van waar ik mee bezig was, leven creëren. Daar waar de mooiste dingen ontstaan, moet het leven even stilstaan.
En dit zo opschrijvende, begrijp ik mijn kinderen weer prima. Want wees eerlijk, huiswerk is toch alleen maar een noodzakelijk kwaad, dat je met muziek moet overstemmen.

Pat Craenbroek vertelt over haar leven als forensisch arts

Pats leven als gerechtsarts – een zeer bijzonder verhaal! 

Pat Craenbroek

“Een lichaam, of beter een romp in een vuilniszak, begraven in een aardappelveld. Ik zie het nog zo voor me. Het was in de tijd dat iedereen aan het zoeken was naar vermiste meisjes en bij elk lichaam dat werd gevonden vroegen we ons af of het dat van hen was. Als gerechtsarts zag ik alles wat een mens zich inbeelden kan. Ik herinner me nog als de dag van gisteren mijn eerste lijkschouwing, in het dodenhuisje op een kerkhof waar we net een man hadden laten opgraven. De dag daarop, het was net na Nieuwjaar, lag er een driejarig meisje op onze autopsietafel. Een fragiel wezentje, doodgeslagen door de eigen moeder. Ook haar kan ik me nog levendig voor de geest halen.
Het moet ergens in mijn derde of vierde jaar geweest zijn, dat ik besliste om gerechtelijke geneeskunde te gaan doen. Ik moest knokken voor de plaats als assistent en had de eer om door prof. Herman Van de Voorde, opgeleid te worden.”
“Er was geen sprake van handjes vasthouden of enige psychologische begeleiding, we keken naar de lichamen, deden inwendige schouwingen en gingen daarna verder met ons leven. Wanneer we een paar schouwingen na elkaar deden, zoals bij een familiedrama wel eens kon voorkomen, aten we tussenin gewoon onze boterhammen en keuvelden over koetjes en kalfjes.”
“Met veel spijt in mijn hart besliste ik om uit de gerechtelijke geneeskunde te stappen. De interne politiek van de grote universiteit, samen met de erbarmelijke omstandigheden waarin we vaak werkten, dwongen me tot die keuze. Ik nam ze met veel tegenzin en mis nog steeds de job die ik eigenlijk mijn hele leven had willen doen.
Het is gek, ik heb er nooit, niet één keer over gedroomd. Hoe groot de gruwel ook was die ons werd voorgeschoteld. Maar veel zaken zie ik nog wel zeer levendig voor mij. Nu, jaren later, gebruik ik de kennis en de ervaring die ik opdeed om een andere, lang gekoesterde droom tot stand te brengen, het schrijven van een boek.”
 
Pat Craenbroek is bovendien een verdienstelijk verteller!
 
Met een titel als “Het bloedt” die Pat Craenbroek gebruikt voor haar lezingen, verwacht je iets bijzonders, iets spannends en levensecht. Een verwachting die zonder meer wordt ingelost wanneer Pat vertelt over haar vroegere werk als gerechtsarts, de weetjes, de blik in het hoofd van een gerechtsarts, hoe het er écht aan toegaat en hoever de rauwe realiteit afstaat van datgene dat in shows zoals CSI wordt opgevoerd.
Pat stapt daarna moeiteloos over van deze ervaringen naar de meer recente beleving: het schrijven van een boek, het bedenken van een plot, de personnages, het lugubere opzoekwerk, zoals het surfen op het deep net en wat ze zag op het dark web. Ze heeft het over het zweet, de vertwijfeling en het zwoegen tijdens dit schrijfproces.
Haar lezingen kunnen zowel via haar eigen website www.uitgebroed.com aangevraagd worden, of via Hamley Books. Stuur ons een mail en we brengen je in contact met Pat.

Loopgravenhel(d) in scène gebracht

De tienjarige Nic koos voor zijn boekbespreking op school Loopgravenhel(d) uit. Hij gebruikte ook het boek als inspiratie om scènes na te bouwen in een kijkdoos, inclusief echte foto’s uit de Eerste Wereldoorlog en bouwsteentjes.

Ook wij mochten de doos inkijken en er foto’s van nemen en we waren enorm onder de indruk. Bedankt Nic voor deze prachtige taferelen!

     

     

     

Hamley books

Hou me op de hoogte

Nieuwtjes, events, boeken...

Sluiten
Scroll to Top