fbpx

Para of normaal? – Een blog door Latoya Morris

Ik ben geen zweverig typje met felgekleurde kleding en bloemen in mijn haren. Overigens niets mis mee, iedereen mag zo zijn als hij of zij wil. Als kind al zette ik vraagtekens bij de Bijbelverhalen tijdens Godsdienst op school. Interessant vond ik ze, dat zeker; ik heb mijn Kinderbijbel grijs gelezen. Maar het leek allemaal zo vergezocht. Ik denk wel dat ik altijd heb opengestaan voor het paranormale, dat ik altijd heb geloofd dat er meer is dan ons aardse leven. Sommige mensen hebben de gave een glimp op te vangen van die andere wereld. Maar over het algemeen hebben wij levende zielen geen toegang en zullen wij in dit leven geen antwoord op de levensvragen die ons zo bezighouden.

Geesten. We kennen ze van boeken, films, wellicht nachtmerries. Ik kijk zelf weleens naar Ghost Hunters. Blijkbaar is er tegenwoordig veel apparatuur die energieën van geesten waar kan nemen. Ik zou bijna durven stellen dat het al min of meer bewezen is dát er geesten zijn. Doden die ergens blijven hangen. Misschien omdat ze vermoord zijn, of gewoon omdat ze hun naasten zo missen en op de een of andere manier in de buurt willen blijven. Zo geloof ik dat ons overleden katje Lizzy nog altijd bij ons is. Vaak bezoekt ze me in dromen. Dromen die anders voelen dan normaal, dieper zijn en duidelijker blijven hangen. Dromen waarin ik haar echt voel, haar weer kan knuffelen. Het biedt troost, het gevoel dat ze er nog is. Niet langer tastbaar in dit leven, maar op een ander, hoger niveau.

Mijn eerste echte aanraking met het paranormale was ongeveer twaalf jaar geleden, toen een toenmalig collegaatje van mij me meesleurde naar een paranormaalbeurs. Mijn oma van mijn moeders kant, iemand waar ik een sterke band mee had, was niet zo lang daarvoor overleden en het verlies was nog heel vers. Sceptisch als ik zelf nog was tegenover deze dingen, kwam ik terecht bij een paragnoste, die mij dingen over mijn oma wist te vertellen die zij gewoon niet kon weten. Dat mijn oma een miskraam had gehad vóór mijn moeder. Wat er met haarzelf was gebeurd waardoor ze was overleden. Dat ze op het laatste niet meer kon praten. Dat alleen al heeft bij mij twijfels weggenomen. Ook heeft deze lieve dame mij dingen over mijzelf geleerd en mij adviezen gegeven, die ik ter harte genomen heb. Met name dat van jezelf houden ontzettend belangrijk is. In de spiegel kijken en tegen jezelf zeggen “ik hou van je”. Ja, ik kan het jullie horen denken, wat een onzin! Maar probeer het gewoon eens. Stiekem, als niemand meekijkt.

Nee, ik ben niet zweverig ingesteld. Maar ik weet wel dat er dingen zijn en dingen gebeuren die wij niet kunnen zien, maar die wel degelijk effect op ons hebben. Beslissingen die je neemt in je leven, bijvoorbeeld. Wat zet jou ertoe aan om die keuze te maken? Luister je naar je gevoel, of gebruik je altijd alleen maar je hoofd? Knopen die ikzelf heb doorgehakt in het verleden, onzeker over de uitkomst. Iedereen komt weleens bij die tweesprong. Ga ik naar links of naar rechts, of ben ik zo bang dat ik hard terug ren? Of probeer ik juist die gulden middenweg te vinden, zodat ik die keuze tot later uit kan stellen? Ik denk dat ook dat een paranormaal gehalte heeft. Dat bepaalde dingen voor ons uitgestippeld zijn, maar dat wij door onze keuzes zelf de weg ernaartoe bepalen. Ik was in het begin van mijn auteurscarrière ook erg teleurgesteld als ik een afwijzing van een uitgever kreeg. Inmiddels ben ik ontzettend blij dat ik bij sommige uitgevers juist níet terecht gekomen ben. Of dat ik op tijd zelf nee heb gezegd of ben weggegaan. Soms heb je gewoon even een omweggetje nodig om bij je bestemming te komen. Dat is helemaal niet erg. Daar komt ook het lief zijn voor jezelf weer bij kijken. Gun het jezelf ook, spoor jezelf aan en word niet boos op jezelf als iets niet lukt. Ik zeg altijd: ook al zou ik nooit een uitgever gevonden hebben voor mijn boeken, dan nog zou ik altijd zijn blijven schrijven. Als iets in je bloed zit, kun je niet anders dan eraan toe geven, in mijn geval ouderwets gezegd de pen oppakken en beginnen te schrijven (en stiekem gebruik ik ook nog soms een schriftje om ideetjes in op te schrijven voor het geval ze weer uit mijn hoofd glippen als ik even niet oplet). En inmiddels, vijf uitgevers verder, ben ik eindelijk beland waar ik eigenlijk al die jaren al had willen zijn. Het is goed dat mij dat niet meteen gelukt is, want ik heb juist door die andere keuzes zoveel belangrijke dingen geleerd. Dingen die mij slimmer, sterker en beter hebben gemaakt als auteur. Er is een nieuwe deur voor mij opengegaan en ik ben er gretig en vol nieuwe moed doorheen gestapt. Nieuwe ervaringen en leerprocessen wachten mij en ik heb er zin in.

Goed, misschien dat ik hier toch een heel klein beetje zweverig van wordt …    

Image result for latoya moirea

Heb je al eens aan een trilogie gedacht? Blog door Nina Verheij

‘Heb je al eens gedacht aan een trilogie?’

Fatale keuzes ligt in de winkels. Ik kan er niks meer aan doen. De lange maanden wachten tot ik mijn eerste boekbaby in mijn armen kon sluiten, zijn voorbij.

Gelukkig heeft Sandra van Hamley Books altijd goede ideeën om mijn vrije tijd op te vullen. Om het wachten wat dragelijker te maken.

‘Heb je al eens gedacht aan een trilogie?’

Ehm…

Sandra’s vraag kwam eind juni en ik had de volledige eerste versie van mijn manuscript nog niet eens ingeleverd.

Toch begon het meteen te kriebelen. Ik had wel al wat ideeën voor een vervolg omdat ik daar al naar hint in deel 1, maar had ik ook nog iets in mijn inspiratievat voor een derde deel?

Het antwoord liet niet lang op zich wachten: zeker weten!

Binnen no time stond mijn kladblok vol met nieuwe personages, plottwisten en motieven voor misdrijven. Ik wist meteen weer wat ik zo leuk vind aan schrijven: mijn fantasie de vrije loop geven om verhaallijnen te verzinnen.

Wanneer heb jij dat voor het laatst gedaan? Je verbeeldingskracht uitdagen om jouw eigen werkelijkheid even te vergeten? Om een heel nieuw leven te creëren voor mensen die nooit hebben bestaan?

Als kind was het voor mij de normaalste zaak van de wereld dat ik een verhaal schreef over katjes die uit een cake werden geboren.

Of dat de Barbie-verzameling van mijn zus en mij ouder werd door middel van onze zelfverzonnen knaltheorie: alle Barbie-baby’s en -kinderen werden tegelijkertijd een stapje ouder. Zo konden ze ieder een plekje doorschuiven op de leeftijdsladder.

(Eigenlijk zoals dat later ook bij mijn favoriete computerspel The Sims gebeurde. BOEM en je personage was gegroeid.)

Vind jij het ook niet zonde dat we als volwassenen veel minder vaak een beroep doen op onze fantasie? Dat we onszelf niet wat frequenter toestemming geven om het kind in ons wat ruimte te gunnen?

Ik stel voor om daar vanaf vandaag met z’n allen gewoon verandering in te brengen. Zodat er weer katjes geboren kunnen worden uit een cake. En ik vol wilde ideeën aan de slag kan met deel 2 en 3.

Image result for fatale keuzes nina verheij

Schrijf je boeken? – een nieuw blog door Esther Boek

‘Schrijf je boeken? Leuk, dat heb ik ook altijd willen doen. Schrijven is ook mijn hobby.’

Ja, zo begon het bij mij ook, als hobby. Of beter, als iets dat echt voor mij was, in een periode in mijn leven waarin tijd voor mezelf zeer schaars was. Onmogelijk bijna. “Geen kind meer” kwam daaruit voort en verscheen in maart tweeduizend zeventien.
Dat debuut was een droomdebuut en werd schrijven meer dan een hobby. Het werd een levenselixer dat ik nodig had. Een uitlaatklep voor mijn hersenen die nooit de pauzestand kunnen vinden.
Van mijn hand verscheen het korte verhaal “De dag dat mijn oma verdween” en in april van dit jaar kwam “De perfecte moeder.”
In oktober komt de bundel “Thuisloos” met wederom een kort verhaal van mij en in november van dit jaar zal de roman “Het leven dat ik kende” verschijnen. Roman nummer vier ‘Niet Zonder Jou’ staat op de planning voor april 2020.
En zo is een hobby inmiddels verworden tot een beroep en durf ik mezelf zonder schroom auteur te noemen. Maar dat betekent ook een nieuwe vorm vinden in iets dat eerst nog een meer vrijblijvend karakter had.
Waar ik mijn schrijvershobby voorheen nog deed in de tijd waarin ik geen verplichting had , moet ik nu gewoon aan het werk in mijn schrijfkamer.
Kon ik eerst nog wel eens zeggen: ‘Vandaag niet. Ik heb nu meer zin in lezen’ kan ik me dit nu niet meer veroorloven. De plicht roept.

Maar is dat erg? Is met het vak van auteur, een hobby verloren gegaan?
Dat is de vraag die ik me stelde, al schrijvende aan “Het leven dat ik kende”. Kan ik dit tempo aan of is het beter pas op de plaats te maken? Heb ik genoeg inspiratie om drie of vier boeken per twee jaar te schrijven? Word ik hier gelukkig van of raakt het oververhit in mijn bovenkamer?
Op al deze vragen had ik geen duidelijk antwoord, behalve op de vraag of ik hier gelukkig van word. En ja, dat kan ik volmondig beamen. Want het schrijven als levenselixer is nog steeds een noodzaak.
Dus typ ik door, soms met frisse tegenzin. Maar dat is maar even. Wanneer mijn vingers warm getypt zijn en soepeler over het toetsenbord gaan, markeer ik alles dat ik met die tegenzin geschreven heb en duw op backpace. Want zo streng ben ik dan wel voor mezelf, mijn lezers zullen geen zinnen onder ogen krijgen die met tegenzin geschapen zijn.
Al schrijvende ontstaan nieuwe vrienden. Surrogaatkinderen misschien wel. Personages die in mijn hoofd en mijn hart gaan zitten. Die opgroeien en ontwikkelen. Met wie ik meelach en meehuil. Op wie ik boos kan zijn en op wie ik trots ben. Ik kijk vol ongemak toe hoe ze de liefde bedrijven en voel hun pijn wanneer ze hun kind baren.
Sommige van hen laten me wekenlang niet met rust. Zitten naast me in de auto of met hun billen op mijn aanrecht, terwijl ik mijn ontbijt maak, de benen ongeduldig bungelend en hun voeten roffelend om aandacht tegen de keukenkastjes. Ze houden me wakker, zingen oorverdovend rond in mijn hoofd en wanneer ik eindelijk in slaap gevallen ben, komen ze voor in mijn dromen.
Uiteindelijk zijn ze goot genoeg om op eigen benen te staan, kan ik ze loslaten en aan mijn lezers tonen. Vertrouw ik erop dat ze het aankunnen, het leven in boekenland.

Nee, schrijven is geen hobby meer. En ja, soms raakt het oververhit in mijn bovenkamer, kan de druk me met momenten aanvliegen en lig ik wel eens badend in het zweet wakker omdat ik denk dat mijn inspiratiebron ooit is opgedroogd.
Mijn hobby schrijven heeft definitief plaatsgemaakt voor het beroep van auteur. Maar het is zonder twijfel het mooiste vak dat er is. 

Image result for esther boek

Welkom Mel!

Hamley Books kondigt vandaag met veel plezier de samenwerking aan met auteur Mel Hartman, een zeer talentvolle dame die haar sporen al verdiend heeft in de schrijverswereld. Mel mocht op zeer veel interesse rekenen voor haar nieuwe manuscript, maar ze koos met hart en ziel voor Hamley Books.

Haar Young Adult Urban Fantasy “Als Doden Dromen” zal in mei 2020 bij Hamley verschijnen. Wij kijken er ontzettend naar uit om dit geweldige boek met dezelfde inzet te mogen uitbrengen!

Welkom aan boord, Mel!

Mel Hartman - Hamley Books
Mel Hartman – Hamley Books

Welkom Belinda!

Hamley Books is heel blij om de samenwerking met thrillerauteur Belinda Aebi te mogen aankondigen!

Voor thrillerlezers hoeft deze naam wellicht geen verdere uitleg. Belinda is al jaren een gevestigde naam in het schrijverslandschap, met succesvolle boeken zoals Comeback, Ademnood, Troebel Water en nog vele anderen op haar palmares.

Belinda Aebi woont met haar man in Temse aan de oever van de Schelde. Het water en de stilte inspireren haar. Ze werkte bijna dertig jaar in de commerciële sector en kreeg de schrijfmicrobe te pakken tijdens het werken aan de biografie van haar vader.

Het liefst van al geniet Belinda van alleen zijn en duikt ze weg in haar eigen wereldje, haar schrijfcocon, waarin personages met problemen worstelen, er conflicten ontstaan en uit de hand gelopen emoties rare dingen met een mens doen. Haar drie kinderen en vijf kleinkinderen zijn het allerbelangrijkst en zitten verankerd in haar hart.

In 2010 verscheen Belinda’s eerste misdaadroman. Momenteel werkt ze aan nummer twaalf die in het voorjaar van 2020 bij Hamley Books zal verschijnen met als titel ‘Het Dorp.’

Meer info en een uitgebreide biografie vind je terug op www.hamleybooks.be/belinda-aebi. Welkom, Belinda!

Belinda Aebi - Hamley Books
Foto met dank aan Katty De Bruyn

Welkom Petra!

Hamley Books kondigt met veel trots de samenwerking aan met auteur Petra Doom, de auteur van de Overstekers-reeks.

Petra debuteerde met Een kracht ontwaakt, dat werd genomineerd voor de Hebban SF & Fantasy Award van 2018.

Als kind was ze al een verwoede boekenwurm, die ook Romeinse en Griekse mythen en sagen verslond. De avonturen van goden en stervelingen waren de proloog op haar latere liefde voor fantasy. Petra’s favoriete genre verruimt volgens haar je blik op het vertrouwde.

Ze studeerde kunst- en cultuurwetenschappen, geboeid door hoe mensen samenleven: hoe ze zich uitdrukken, wat ze geloven over goed en kwaad, welke verhalen ze elkaar vertellen, en hoe dat hun werkelijkheid beïnvloedt. Ze verdiepte zich ook in de symbolen en archetypen in sprookjes en verzorgde daarover een reeks workshops.

Schrijven is voor Petra een vanzelfsprekend vervolg op lezen. Ze laat zich leiden door de personages in haar verhalen: hun stille angsten, grote geheimen, kleine kantjes, verborgen verlangens en onverwachte overwinningen. Spanning, humor, een vleugje romantiek en een dosis mysterie zijn daarbij voor haar onmisbaar.

In 2015 werkte Petra mee aan de teksten voor de cd Juicy Little Bramble van de groep Tarhan. ‘Jij hebt allemaal verhaaltjes in je hoofd’, zei de zangeres toen nog. Niet veel later zouden die uitgroeien tot Overstekers, een reeks waarin al twee delen verschenen: Een kracht ontwaakt (2017) en De schaduw van de sha (2018), die beiden uitkwamen bij onze samenwerkingspartner Uitgeverij Lannoo.

Deel drie van Overstekers zal dus in 2020 bij Hamley Books verschijnen. In totaal zijn er vijf delen gepland, waarvan ook delen vier en vijf bij ons een thuis zullen vinden. Meer info over Petra vind je hier http://hamleybooks.be/petra-doom/

Petra Doom Hamley Books

Auteur zijn … hoe werkt dat nou? Blogbericht door Rani

Je zit achter je computer en hamert ingespannen op de toetsen. Soms stop je even, overloop je wat er net uit je chaotische geest is ontsprongen, om dan weer verder te gaan met het vullen van die eindeloze witte pagina’s.

Dat was mijn idee van het ‘auteur-zijn’, maar niets is minder waar…

Toen ik mijn contract vastlegde bij uitgeverij Hamley Books ging er een hele nieuwe wereld voor me open. Plots kwam ik in een enthousiaste groep meiden terecht die zich stuk voor stuk trotse auteurs mochten noemen!

Auteur zijn gaat namelijk niet enkel over schrijven. Mijn eerste maand als nieuw lid in deze uitgeverij had veel te maken met praten, lachen en elkaar beter leren kennen. Ik kreeg de tijd om mijn manuscript samen te overlopen en de planning op te maken (en wat is dat spannend!). Er werden deadlines vastgelegd, nog wat aan die datums gesleuteld en dromen werden uitgeschreven in echte plannen. Al snel volgde er een officiële aankondiging op sociale media – wat héél erg spannend was – en werd ik gelukkig met open armen ontvangen in de wereld van de Hamley Books-lezers!

Nu is het voor mij tijd om mijn eerste versie opnieuw te sturen naar de uitgever en dan kan het echte werk beginnen! Dat wordt natuurlijk schrijven, herschrijven, zuchten en steunen en misschien ook wel wat vloeken, maar ik heb een heel sterke, lieve en behulpzame uitgeverij achter me staan. Ik kan vooral niet wachten om jullie updates te geven over mijn ervaringen als kersverse auteur – stapje voor stapje, want zo hoort dat!

Rani De Vadder

Welkom Latoya!

Hamley Books kondigt met veel plezier de samenwerking met auteur Latoya Morris aan!

De Nederlandse Latoya Morris – ook wel bekend als auteur Latoya Moirae – is geboren en getogen in Sittard. Op haar 21ste verhuisde ze naar Den Haag. Met haar Limburgse en Duitse roots kent ze alles over lekker eten, gezelligheid en gastvrijheid.

Latoya werkt als vertaler Engels en Duits bij een vertaalbureau, maar heeft daarnaast ook veel tijd voor haar hobby’s, waarvan schrijven de grootste is. Daarnaast houdt ze ook van lezen, zingen, gitaar en keyboard spelen, koken, bakken, tekenen en schilderen. Ze heeft twee katten genaamd Ghibli en Daigho. Ook sport behoort tot haar interesses. Verre reizen doet ze graag met haar man André.

Latoya’s auteurscarrière begon met het winnen van een schrijfwedstrijd in 2009, waardoor haar eerste boek “Yougian: Het nest van de Harpij” gepubliceerd werd onder het pseudoniem Latoya Moirae. 
In 2012 nam Uitgeverij Zilverspoor deze titel over. Zij publiceerden vervolgens deel 2 “Het glazen paleis en deel 3 “Het vergeten rijk” uit dezelfde reeks. Onder hetzelfde pseudoniem verschenen ook nog de boeken De Slang in het Paradijs, Caelian en Indigo bij andere uitgeverijen.

Latoya zal voortaan verder gaan als Latoya Morris. Ze tekende een contract bij Hamley Books om in het voorjaar van 2020 haar fantasy Young Adult ‘Gebroken Adem’ uit te brengen, het begin van een nieuwe, langdurige samenwerking.
Meer info over Latoya vind je hier: https://hamleybooks.be/latoya-morris

Pardon? Een nieuwe blog door Lara Reims

“Pardon?”

Voor de liefde Frans leren is een ding. Naar Frankrijk verhuizen omdat de Fransman na tien jaar in Amsterdam uitgekeken was op de Hollandse weilanden en behoefte had aan reliëf, is twee. Maar als je dan op een warme zondagochtend nietsvermoedend aan je croissantje zit en Meneer vraagt hoe je het zou vinden om weer eens naar een ander land te gaan, terwijl je net bent geland aan de voet van de Eiffeltoren na een paar jaar in Lille, trek je toch onwillekeurig een wenkbrauw op.
‘Waarheen dan?’ vraag je, eigenlijk al wetend dat je hier weleens met een voldongen feit geconfronteerd zou kunnen worden.
‘Bucharest.’ De volgende hap croissant blijft hangen tussen oorsprong en bestemming.
‘Gezondheid?’ zeg je hoopvol, terwijl je hem een tissue aanbiedt. Hij lacht vriendelijk.
‘Roemenië!’ zegt hij op een toon alsof hij je een weekendje Parijs aanbiedt. Maar daar was je al.

Een verhaal volgt over kansen en avontuur en een mooie Franse school voor de spruit, en een vliegveld vlakbij en net zover van Brussel en Amsterdam als nu, en over vooruitgang. Maar ik ruik kool.
‘Dus ze kunnen niemand anders vinden?’ Hij knikt. En praat verder over de klus waar hij zin in heeft, en over hoe handig het is dat ik freelancer ben, enzovoort.
‘Ja, doppert, ik ben freelancer omdat jij om de haverklap naar een andere plek wordt gestuurd.’ Denk ik, maar hoef ik niet te zeggen. Want hij weet het wel. En dat ik mee ga weet hij ook. Omdat ik het, ondanks het gedoe, ook wel weer leuk vind. En omdat ik toch altijd liever de nadelen van een nieuw avontuur ervaar, dan dat ik me afvraag hoe de dingen hadden kunnen zijn als ik wel gesprongen was. En, dat is misschien nog wel het belangrijkste, omdat Dracula er vandaan komt. Daar ga ik mijn tanden maar eens inzetten. Tientallen ideeën voor een verhaal tuimelen door mijn hoofd. En ja, de Fransoos heeft wel gelijk, mijn werk kan ik gelukkig overal doen.

Dus schrijf ik, hoelang is zoals het leven zelf heerlijk onduidelijk, de komende tijd met uitzicht op de Karpaten. Het levert hopelijk een paar mooie verhalen op, en een aantal leuke plaatjes voor mijn eigen, persoonlijke fotoalbum. Want dat is wel een voordeel van een mobiel bestaan: door al die plaatjes rekt de tijd, en zo duurt hij in mijn hoofd een beetje langer. Ik zal jullie de komende tijd op de hoogte houden van mijn belevenissen daar. Woonruimte is geregeld, de Franse school heeft plek, het internet schijnt daar sneller te zijn dan waar dan ook en Nederland en België blijken inderdaad dichtbij.

Een ding zit me nog wel dwars. Waar haal ik straks mijn pindakaas vandaan ?

Wordt vervolgd…

Lara Reims
Lara Reims
Hamley books

Hou me op de hoogte

Nieuwtjes, events, boeken...

Sluiten
Scroll to Top