fbpx

Inspirerende familie – blog door Sandra J. Paul (ook wel Joanne Carlton)

Ik heb een grote familie. Een hele grote familie. Meer dan vijftig neven en nichten, talloze ooms en tantes. Heel veel mensen dus die ik soms heel lang – of vaak haast niet meer – zie. Want al die neven en nichten hebben ook hun eigen gezinnen, inclusief een hele hoop kinderen.
Een grote familie is normaal voor mij, altijd al geweest. Zelf groeide ik ook op in een gezin van vier, dus het was altijd heel druk aan onze tafel en in ons huis. Zelf was ik een introverte eenzaat als kind, had ik mijn slaapkamer nodig om mijn boeken te kunnen lezen.
Nooit had ik gedacht dat ik zelf ook een groot gezin zou hebben, maar kijk eens aan: getrouwd, drie zonen. (één van die drie kan je gerust een bonuszoon noemen, gezien ik een identieke tweeling kreeg :)). Dus ook in mijn eigen huishouden is het vaak ontzettend druk, maar zo wil ik het ook het liefst.
Mijn drie zonen en mijn partner inspireren me enorm. We komen altijd wel toffe dingen tegen, bespreken veel aan de tafel en brainstormen ook vaak. Soms over leuke dingen die we willen doen voor Hamley Books, soms gewoon over boeken. Zo heb ik nog een aantal ideeën liggen voor boeken en kortverhalen, geïnspireerd door mijn kroost. Ze stapelen zich vaak op, maar af en toe grijp ik daar echt iets uit en dan wordt het opeens een boek. Zo ontstond bijvoorbeeld De Duistere School, mijn eerste jeugdthriller. En zo zal ook zijn opvolger (tadaa – titelreveal!): “Geesten Bloeden Niet” ontstaan.
Mijn kids zijn dus grote inspiratiebronnen. Ik zal niet snel aan “writer’s block” lijden. 😉

Esther Boek verwelkomt de lente

Wanneer de wereld lang verstopt is gebleven onder een deken van donkere dagen, kussen de eerste stralen van de lentezon de natuur weer wakker. Als een belofte kruipen voorjaarsbloemen, groen en fris, uit de zwarte aarde omhoog. Takken van struiken en bomen, nog na kreunend van ijzel en sneeuw, vertonen de eerste knopjes, als piepkleine zwangere buiken, waar binnenkort de bloesems uit tevoorschijn komen.
Langs de grachten van Utrecht, op de markt, in de emmers voor de bloemenwinkel, vertonen de tulpen, het blad nog dicht tegen elkaar aan gevouwen, hun vrolijke kleuren en worden de grijstinten van de winter definitief verdreven.
De was, die maandenlang zijn reuk van Robijn Morgenfris heeft moeten krijgen, hangt te wapperen aan de waslijn en zuigt zich vol met de geur van beloftes en nieuwe kansen.
Buiten vertonen de mensen zich. Op hun nog bleke gezichten een glimlach, de armen soms al dapper bloot. Terrassen stromen vol en de simpele boterham met kaas, genuttigd met een warme kop koffie, wordt een luxe broodje, weggespoeld met witte wijn.

Het is misschien niet voor niets dat zowel Geen Kind Meer alsook De Perfecte Moeder, in de lente het levenslicht zien.
Voor mij is de lente een geschenk. Ik hou niet van jassen, laat staan de dikke in de winter. Mijn tenen jubelen het liefst in slippertjes en sandalen, in plaats van verstrikt te raken in sokken en dichte schoenen.
Temperaturen onder de tien graden zijn een straf en wanneer deze onder het vriespunt zakt, daalt mijn humeur evenredig mee. Ook mijn lijf gaat in de zeurstand. Alleen met zachte, comfortabele stoffen en kruidige hete thee, is het nog tevreden te stellen.
In de lente bloei ik weer op, als een voorjaarsbloem, die sluimerend in zijn bol, heeft zitten wachten tot het buiten weer aangenaam warm is. Mijn hoofd gaat uit de wattenstand en woorden, opgeslagen in mijn brein, beginnen zinnen te vormen.
Mijn laptop, die regelmatig in de achterliggende maanden, stiekem in mijn handen de trap is afgedaald, richting de huiskamer, waar zachte kussens, fluffy dekens en kaarsen de illusie van de lente probeerden te wekken, verblijft weer op mijn bureau in mijn werkkamer, voor mijn raam, waarachter de natuur weer tot leven komt.
Pubers fietsen voorbij, de panden van de jassen wapperend achter hen aan. Naast elkaar, jonge vingers die elkaar vinden, ontluikend in een eerste prille verliefdheid.
Baasjes, de hond trekkend aan de lijn, omdat de lente ook de hormonen van onze viervoeters raakt.
Een oudere man, zijn lijf gebogen onder de jaren die achter hem liggen. Zijn kromme schouders gehuld in de jas die past bij de wintermaanden die geweest zijn. De sjaal nog stevig om de gerimpelde hals, de hoed op de zilveren haren. Hij is nog niet klaar om de lente onbevangen te ontvangen. Het leven heeft hem geleerd dat verrassingen onaangenaam om de hoek kunnen liggen, tevoorschijn kunnen komen wanneer je er het minst op bedacht bent. Dan ziet hij me zitten, boven, achter mijn raam. Ik zie dat in de waterige ogen de lichtjes van hoop nog niet gedoofd zijn en wanneer hij zijn hand opsteekt, bibberig maar zonder aarzelen, zwaai ik glimlachend naar hem terug. Hij knikt naar me, groet dan de eveneens aarzelende zon boven zijn hoofd, en iets rechter nu, vervolgt hij zijn weg, de sjaal een beetje losser.
Ik richt mijn ogen weer op mijn beeldscherm, mijn vingertoppen dansen als vlinders over het toetsenbord en ook in de virtuele wereld ontluikt nieuw leven.

Geniet van de belofte van de lente.
Esther Boek

Rokjesdag in februari

Lara Reims

De zon brandt aarzelende narcissen de grond uit. Voorzichtig steken ze hun kopjes naar buiten, vragend kijken ze de wereld in. ‘Mag ik zonder jas?’ vraagt het meisje. Zweetdruppeltjes parelen op haar voorhoofd. Ik aarzel. Mijn eigen winterjas hangt open, de te warme sjaal prikt in mijn nek. Maar zonder jas, in februari …

‘Doe hem maar open,’ vind ik een compromis tussen redelijkheid en vastgeroeste principes.  Het parkje ligt uitnodigend in de zon en vraagt om zitten en spelen. Vogels fluiten opgewonden, alsof ze verwikkeld zijn in een felle discussie.

‘Mama, mag mijn jas nou uit?’

‘Nee lieverd, open zei ik toch?’

‘Maar ik heb het zo warm!’

Ze heeft gelijk. Ik capituleer voor de werkelijkheid en leg haar winterjack naast me neer.

‘Wel je vest aanhouden!’ wil ik nog zeggen, maar ik besluit los te laten. Stiekem schuif ik de pijpen van mijn spijkerbroek een stukje naar boven. Ik pak een boek en lees met het gekwetter van vogels en spelende kinderen als achtergrondmuziek. De warmte ontspant mijn spieren. Lentegeluk. Een onverwacht cadeau. Na een kwartier moet ik een bankje in de schaduw zoeken, het wordt te heet in de zon. Als ik opsta, valt mijn blik op een bloemperkje. Sneeuwklokjes staren verdwaasd in het felle licht. Vragend lijken ze me aan te kijken, ruw opgeschrikt uit hun winterslaap.

Ik steek de speelplaats over, gebarend naar mijn dochter, die me wegwuift als een lastige vlieg. Ja mama, doe maar, ik zie je heus wel. Ik vind een plekje in de schaduw en lees verder. Maar hoe goed het boek ook is, het lukt me niet in de flow van het verhaal op te gaan. Mijn telefoon leidt me af. De narcissen, de sneeuwklokjes en de vogels zijn niet de enige die zich zorgen maken. Nieuwsberichten over de warmste dag sinds jaren proberen ploppend en pingend mijn rust te verstoren. Ik krijg een appje binnen met een foto van familie op wintersport. T-shirts, zonnebrillen en detonerende sneeuw op de achtergrond, fel schitterend in de zon. Het lijkt wel virtual reality.

‘Mag ik water?’

Hijgend van het rennen, schommelen, hinkelen. Haar wangen rood van warmte en inspanning. Zij weet niet dat je in mijn jeugd in deze tijd van het jaar sneeuwpoppen maakte. Zij geniet gewoon van deze onverwachte buitenkans, zonder te denken aan het feit dat, als dit zo doorgaat, rokjesdag en Sinterklaas over een paar jaar op dezelfde dag zullen vallen.

Het ontstaan van een verhaal – door Luna Van Roosen

Zo’n drie jaar geleden, ergens midden in een zomervakantie…

Ik maakte een nachtelijke wandeling, genietend van de frisse lucht buiten, die om één of andere reden weigerde zich in mijn oververhitte slaapkamer te nestelen. Ergens op een weide hadden ze plotseling een klein circus opgezet. Ik bleef even verwonderd staan, om naar de kleine ‘wagons’ en tentjes te kijken. Het was midden in de nacht, dus mijn hoofd sloeg weer op hol. Zo veranderde een schaduw langs een wagon in een gestalte: een starend en bewegingloos persoon. Snel zette ik er weer een stevige tred in, want stel dat ik aangesproken zou worden… Stel dat het wel een écht persoon was en geen hersenspinsel…

Ik begon erover na te denken, op een bankje verderop, net buiten het vizier van mijn op hol geslagen hersenspinsel. Die nacht werd er een nieuw verhaaltje geboren.

 

Luna Van Roosen

Paasvakantie!

Even een praktische mededeling! Hamley Books gaat er even tussenuit van 8 tot en met 23 april. Daardoor zullen ook mails, sociale media-berichten en manuscripten later behandeld worden. Wij wensen jullie alvast een geweldige paasperiode toe!

Muziek – de inspiratie van Joanne Carlton/Sandra J. Paul

Muziek is altijd een grote bron van inspiratie geweest voor me. Zo zeer zelfs dat ik amper kan schrijven als er niet een of andere vorm van muziek speelt. Stilte is niet aan mij besteed, maar dat is in mijn dagelijkse leven ook zo.

Muziek was ook de grote inspiratiebron achter Hart-Slag, waarin muziek een zeer grote rol speelt. Het verhaal gaat over een jonge kerel die te horen krijgt dat zijn dagen geteld zijn. In plaats van bij de pakken te blijven zitten, besluit hij zijn ultieme droom – om te zingen – te vervullen. Logisch dus dat muziek een grote rol speelt in dit boek. En niet zomaar: muziek is immers zo belangrijk voor me dat ik besloot om van die droom, een muzikale droom te maken. De gekozen songs hebben allemaal een zeer persoonlijke reden waarom ze in dat boek staan. De Hart-Slag playlist kan hier beluisterd worden: https://open.spotify.com/playlist/5WHxuXDjYhnhi6o8xjx3N9

Daarnaast heb ik verschillende playlists aangemaakt op Spotify die ik gebruik tijdens het schrijven. Eén playlist is een filmmuziek-lijst die aangevuld wordt bij het horen van nieuwe, prachtige muziek tijdens bioscoopbezoeken. Enkele favorieten zijn Steven Price (oa van The Hunt, American Assassin …), Hans Zimmer (oa Inception) en Michael Giaccone (het genie achter oa Planet of the Apes). De mix van deze artiesten en zoveel meer, zorgen voor mooie achtergrondmuziek terwijl ik schrijf of aan het werk ben. Luister je mee?

Zo is er ook mijn writing playlist: een mix tussen rustige en iets minder rustige songs van oa Moby, Faithless en nog vele anderen: https://open.spotify.com/playlist/08TBmYbo8aECeDTsSbpoOf

Mijn favoriete playlist is echter mijn Ambient Trance-lijst. Ambient Trance? Een mix dus tussen de twee genres, en enorm inspirerend. Zo is o.a. het hele boek Dust geschreven op deze lijst, die ik wel tientallen keren kan beluisteren zonder beu te worden. https://open.spotify.com/playlist/5B7soAORIUMqBpz8X9gGSA

Je kunt deze playlists zelfs ook beluisteren – en wie weet inspireert het jou ook wel!

 

Hartslag - Joanne Carlton

Thriller Dust
Joanne Carlton

Esther Boek – De Perfecte Moeder is er!

Esther Boek (1967) is een Nederlandse auteur, geboren in de Brabantse gemeente Uden. Na een aangifte tegen haar zoon en zijn veroordeling, die later onterecht bleek te zijn, besloot ze hier een boek over te schrijven. Ze volgde opleidingen aan De Schrijversacademie en de Queridoacademie en in maart 2017 debuteerde ze met ‘Geen kind meer’, waarin ze alle kanten belicht in een zedenzaak. Die van de, onterechte, verdachte en diens familie, maar ook de kant van de vermeende slachtoffers.
Van ‘Geen kind meer’ zijn al duizenden exemplaren verkocht en is inmiddels de vierde druk verschenen.
Haar debuut werd overladen met lovende kritieken en werd door diverse blogsites uitgeroepen tot het beste of één van de beste boeken van 2017.

Voor De Perfecte Moeder, haar opvolger, kwam Esther bij de jonge, dynamische Belgische uitgeverij Hamley Books terecht. Dit boek is geen thriller, zoals haar voorgaande, maar een beklijvende roman en een verhaal dat je naar de keel grijpt. De samenwerking met Hamley Books, die snel aan het groeien zijn, was dan ook een logische volgende stap.

De Perfecte Moeder is het emotionele verhaal van twee vrouwen die niet hun verleden niet kunnen ontsnappen. Vanaf vandaag te bestellen bij alle (online) winkels. Meer info op www.hamleybooks.be – of bij je plaatselijke boekhandel!

 

Dust – de nieuwe, beklijvende Joanne Carlton

Joanne Carlton is een divers auteur. Zij schrijft al voor zolang ze zich kan herinneren in verschillende genres. Zij pende aanvankelijk in het Nederlands onder de auteursnaam Sandra J. Paul, tot ze besloot om haar aloude droom, Engelstalige boeken te schrijven, na te jagen.

Gedurende vele jaren publiceerde ze Engelstalige kortverhalen die ze online plaatste. Ze schrijft (meestal) psychologische, paranormale verhalen in een hedendaagse setting. In 2017 lanceerde ze haar emotionele debuut Heart-Beat, naar aanleiding van het overlijden van haar vader en zus. Het verhaal wekte meteen de nodige emoties op bij haar lezers en mocht op laaiend enthousiaste kritieken rekenen. Dit boek werd in 2018 succesvol vertaald als Hart-Slag en stond meer dan zeven weken op 1 in de Hebban Young Adult ranking. Het werd ook verkozen als beste Young Adult in de Thrillers and More Facebook-groep.

Begin 2018 volgde haar tweede Engelstalige boek Kill Me Again, een intrigerende psychologische Young Adult-thriller. Op dit moment zijn er nog geen plannen om dit boek te vertalen naar het Nederlands. Kill Me Again én Heart-Beat werden voorgesteld op de 2018 editie van de prestigieuze London Book Fair. Kill Me Again belandde ook als een van drie gekozen boeken in de London Author Book Club Anthology.

Haar opvolger Dust werd officieel voorgesteld op de 2019 London Book Fair. Het boek werd ook geselecteerd door de Belgische Standaard Boekhandel-keten om in zijn winkels aangeboden te worden. Daarnaast is Dust ook wereldwijd beschikbaar via talloze prestigieuze sites. Dust is het beklijvende verhaal van een man die een vreselijke keuze moet maken tussen uitroeiing van de mensheid of overleving als je alles en iedereen die je liefhebt verloren bent. Je kunt Dust ook gesigneerd via onze webshop bestellen, of hem in alle (online) winkels bestellen. Mis dit bijzondere verhaal zeker niet!

Hamley books

Hou me op de hoogte

Nieuwtjes, events, boeken...

Sluiten
Scroll to Top