fbpx

Schrijven en muziek, door Luna Van Roosen

Schrijven en muziek
door Luna Van Roosen

Luna Van Roosen

Schrijven is een virus, waar geen middeltje ter wereld je van kan genezen, zelfs al zou je dat willen. (En dat wil je niet, geloof me.) Dit virus vermeerderd zich, doet je cellen barsten onder de druk van zoveel half-levenden inspiratie-eiwitten. Cel per cel koloniseren ze je lichaam en je hersenen. Niet alleen het taalgebied in de hersenen moet eraan geloven, maar alle delen, zo ook het deel dat voor je ritme en muzikale voeling zorgt. En uiteindelijk, als een verhaal je helemaal in zijn macht heeft, dan kan je aan niets anders denken. Enkele zware symptomen drukken een stempel op elke actie die je doet.
Zomaar op straat. Ik blijf staan. Staar. Denk dat het niet opvalt, maar vergis me daarin. Hallucinaties hebben me in hun greep. ‘O, wat lijkt die jongen op mijn hoofdpersonage! Zou zijn leven ook zo spannend zijn?’
Vervolgens stap ik in de auto. De radio staat aan en verschillende liedjes passeren de revue. Ik kan het niet tegenhouden, als het niezen bij de griep, nog een onoverkomelijk symptoom. Bij elk liedje denk ik hetzelfde: ‘Wat grappig, dit liedje gaat over mijn verhaal!’
Dit virus heeft me goed beet. Met zoveel verhalen in mijn hoofd, lijken de overeenkomsten niet eens zo hard uit de lucht gegrepen te zijn.

Esther Verhaalt – deel 2

Esther Verhaalt – deel 2

In dit tweede deel vertelt Esther graag meer over haar nieuwe samenwerking met Hamley Books.

En zo komen we dan ook op hoe een Nederlandse kaaskop terechtkomt bij een jonge, vrij nieuwe, Vlaamse uitgeverij, en niet opnieuw een boek uitgeeft bij De Crime Compagnie.
De Perfecte Moeder is niet de ‘klassieke vrouwenthriller’ waar De Crime Compagnie zo goed in is. Het boek kan je beter bestempelen als een mooi, spannend en ontroerend boek voor een breed publiek, zonder dat echte thrillereffect dat past bij het fonds van De Crime Compagnie. Ik besefte dan ook dat ik een keuze moest maken en besloot op zoek te gaan naar een uitgeverij die geloofde in mijn manuscript, wiens fonds paste bij mijn werk en die in staat was de lezers te vinden voor wie dit boek geschreven is.

Zoiets is makkelijk bedacht. Het uitvoeren had wat meer voeten in de aarde. In de boekenwereld houden ze erg van hokjes. Iets is een thriller. Of een roman. Of een chicklit. Of een ….
En mijn boek is vooral een mooi boek. Naar mijn eigen bescheiden mening tenminste. Maar dit hoorde ik ook van verschillende uitgevers die ik benaderde. Van geen enkele heb ik een standaard afwijzing gehad. Unaniem waren ze lovend in hun oordeel. Een paar belden me zelfs op en vertelden me over hun frustratie die veroorzaakt werd door de stugge draden van hun fonds, waardoor ze een kwalitatief hoog boek moesten afwijzen. Van de vier uitgeverijen naar wie ik mijn manuscript mailde, heb ik van drie het verzoek gekregen hen opnieuw te benaderen met een volgend manuscript. Maar de muren van de hokjes vielen niet om en zie ik in de nabije toekomst ook niet lager worden.

Volop complimenten dus. Alleen wordt een manuscript daar geen boek van.
Samen met De Crime Compagnie heb ik nog gekeken of we van De perfecte moeder dan toch meer een klassieke vrouwenthriller konden maken. Maar zowel de uitgever als ikzelf waren van mening dat we daarmee het boek ernstig tekort zouden doen. Het was goed zoals het was. Het in het hokje van het fonds proberen te duwen zou het niet beter maken.

Zo was ik weer terug bij af. En misschoen klinkt het raar, maar ik bleef geloven in het feit dat mijn geesteskindje de weg naar de boekwinkel wel zou vinden. Dat het vinden van die eigenwijze, vernieuwende en buiten de hokjes denkende uitgever slechts een kwestie van tijd was.
Mijn oog werd via wat opmerkingen van derden, naar Hamley Books getrokken. En Hamley had alles waar ik een vooroordeel over had. Ze waren nieuw en ze waren Vlaams. Voordat alle Vlaamse lezers nu af gaan haken, blijf nog even verder lezen. Want ik leg het uit.
Een nieuwe uitgeverij moet het wiel nog uitvinden, zowel voor zichzelf als in boekenland. Ook is Hamley kleiner dan De Crime Compagnie en kan hierom door mensen gezien worden als een stap terug. Een aanwijzing dat mijn werk niet goed genoeg is voor de ‘echte grote jongens’. Maar al snel zette ik alle vooroordelen aan de kant. Hamley is nieuw, dat klopt. Maar de rest gaat niet voor hen op. Ze zijn weliswaar nog klein, maar groots in hun lef en hun manier van denken. Ze durven te pionieren in een wereld waarin de bakens al decennialang zo vast staan als een huis. Dat bewonder ik en daar wil ik bij horen.
En ja, lezers kunnen denken dat het een stap terug is. Ik weet dat dit niet zo is. Voor mij was het kiezen tussen meer fondsgericht schrijven of trouw blijven aan mezelf. Ik koos voor het laatste.

Dan het Vlaams. Dit had niets te maken met het niet oké vinden van mijn zuiderburen, maar alles met marketing en gesprekken tussen auteur en uitgever. Praktisch gezien is dit alles in je eigen land handiger dan in Vlaanderen. Toch bleek ook dit een hobbel die goed te nemen is. Breda is een prima alternatief voor het voeren van gesprekken en ik zal voor de marketing gewoon wat vaker naar België komen. Want laten we wel wezen, voor mij is, pak hem beet, Antwerpen en Den Haag bijna even ver weg. Alleen klinkt ‘buitenland’ verder.

Dus zo kwam deze kaaskop in Vlaanderen terecht en hoop ik mijn lezers zowel in België als in Nederland te ontmoeten.
Ondertussen schrijf ik door aan mijn volgende boek, waarvan ik nu al weet dat het opnieuw buiten de hokjes valt.

Esther

Esther Boeks muziekinspiratie

Ontdek hier welke muziek Esther Boek inspireert wanneer ze schrijft!

Als kind leerde ik mijn huiswerk altijd met de muziek zo hard mogelijk aan. Mijn ouders zeiden me de herrie uit te doen. Want dit leidde me alleen maar af van wat ik moest leren. Maar muziek vulde de ruimte in mijn hoofd niet. Het leek mijn hersenen juist actiever te maken.
Nu zie ik het ook bij mijn kinderen. Wanneer het onoverkomelijke proefwerk op de slaapkamerdeur staat te bonken, gaat Spotify een tandje harder en worden het lesboek en het schift zuchtend tussen de rommel op de vloer uitgevist. Ikzelf moet dan altijd mijn hand voor mijn mond houden om zo de stem van mijn ouders, jaren geleden opgesloten in de spelonken van mijn brein, niet via mijn lippen te laten ontsnappen. En waar ik vroeger mijn ouders niet begreep, begrijp ik nu mijn kinderen niet. Hoe kunnen zij productief zijn met die herrie in hun oren, die hun hersenen laat meetrillen in een verwoestende vibratie.
Wanneer ik inspiratieloos achter mijn laptop zit, mijn vingers op de toetsen, klaar om de meest prachtige woordvondsten aan het digitale papier toe te vertrouwen, wil ik nog weleens de truc van lang geleden uithalen. De radio aan om mijn hersenen te activeren.
Maar daar waar vroeger de muziek me tot hogere prestaties bracht, lijkt hij nu de verstopte woorden in mijn hoofd nog harder terug te duwen naar plekken waar ik ze helemaal niet meer kan zien. Zelfs de prachtige geluiden van onze klassieke meesters zijn teveel voor mijn tot het uiterste gekwelde en zoekgeraakte inspiratiemannetje.
Als ik aan mijn boeken schrijf wil ik stilte om me hen. Alleen dan komen de verborgen letters, voetje voor voetje uit hun holen gekropen. Eerst kijken ze nog wat schuw om het hoekje, trekken zich angstig terug wanneer ik ze in een rijtje wil zetten, waar ze gezamenlijk een woord, een zin kunnen vormen. Maar langzaam meer zeker vertonen ze zich met meer vertrouwen en als de meest dappere in Times New Roman 12 staan, volgt de rest vanzelf.
Mijn vingers nemen de muziek van vroeger over. Ze tikken in verschillende ritmes op het toetsenbord, pauzeren even kort, om dan weer verder te gaan in een staccato dat meer en meer een samenspel wordt waarin de geluiden samenkomen tot woorden, zinnen, paragraven en hoofdstukken.
Muziek en concentratie gaan voor mij niet meer samen. Waar ik als puber muziek nodig had om overeind te blijven in de chaos van mijn ontwikkelende hersenen, lijk ik in de fase waarin deze in gewicht alleen maar afnemen, juist stilte nodig te hebben om de wanorde achter mijn schedeldak de baas te blijven.
Toch vind ik het ook wel een mooie ontwikkeling. Mijn personages zijn als mijn kinderen. Ze ontwikkelen zich in mijn zicht, gaan soms een kant op die ik niet begrijp, kunnen me verbazen en ontroeren. Wanneer het boek klaar is om aan de wereld getoond te worden, vertrouw ik er op dat mijn personages zelfstandig verder kunnen. Ik praat nog wel over ze, voel trots als ik aan ze denk, maar we zijn ieder in een fase belandt waarin we elkaar los moeten laten.
Ook mijn kinderen heb ik gebaard in stilte. Geluiden om me heen, stemmen, muziek, alles leidde me af van waar ik mee bezig was, leven creëren. Daar waar de mooiste dingen ontstaan, moet het leven even stilstaan.
En dit zo opschrijvende, begrijp ik mijn kinderen weer prima. Want wees eerlijk, huiswerk is toch alleen maar een noodzakelijk kwaad, dat je met muziek moet overstemmen.

Pat Craenbroek vertelt over haar leven als forensisch arts

Pats leven als gerechtsarts – een zeer bijzonder verhaal! 

Pat Craenbroek

“Een lichaam, of beter een romp in een vuilniszak, begraven in een aardappelveld. Ik zie het nog zo voor me. Het was in de tijd dat iedereen aan het zoeken was naar vermiste meisjes en bij elk lichaam dat werd gevonden vroegen we ons af of het dat van hen was. Als gerechtsarts zag ik alles wat een mens zich inbeelden kan. Ik herinner me nog als de dag van gisteren mijn eerste lijkschouwing, in het dodenhuisje op een kerkhof waar we net een man hadden laten opgraven. De dag daarop, het was net na Nieuwjaar, lag er een driejarig meisje op onze autopsietafel. Een fragiel wezentje, doodgeslagen door de eigen moeder. Ook haar kan ik me nog levendig voor de geest halen.
Het moet ergens in mijn derde of vierde jaar geweest zijn, dat ik besliste om gerechtelijke geneeskunde te gaan doen. Ik moest knokken voor de plaats als assistent en had de eer om door prof. Herman Van de Voorde, opgeleid te worden.”
“Er was geen sprake van handjes vasthouden of enige psychologische begeleiding, we keken naar de lichamen, deden inwendige schouwingen en gingen daarna verder met ons leven. Wanneer we een paar schouwingen na elkaar deden, zoals bij een familiedrama wel eens kon voorkomen, aten we tussenin gewoon onze boterhammen en keuvelden over koetjes en kalfjes.”
“Met veel spijt in mijn hart besliste ik om uit de gerechtelijke geneeskunde te stappen. De interne politiek van de grote universiteit, samen met de erbarmelijke omstandigheden waarin we vaak werkten, dwongen me tot die keuze. Ik nam ze met veel tegenzin en mis nog steeds de job die ik eigenlijk mijn hele leven had willen doen.
Het is gek, ik heb er nooit, niet één keer over gedroomd. Hoe groot de gruwel ook was die ons werd voorgeschoteld. Maar veel zaken zie ik nog wel zeer levendig voor mij. Nu, jaren later, gebruik ik de kennis en de ervaring die ik opdeed om een andere, lang gekoesterde droom tot stand te brengen, het schrijven van een boek.”
 
Pat Craenbroek is bovendien een verdienstelijk verteller!
 
Met een titel als “Het bloedt” die Pat Craenbroek gebruikt voor haar lezingen, verwacht je iets bijzonders, iets spannends en levensecht. Een verwachting die zonder meer wordt ingelost wanneer Pat vertelt over haar vroegere werk als gerechtsarts, de weetjes, de blik in het hoofd van een gerechtsarts, hoe het er écht aan toegaat en hoever de rauwe realiteit afstaat van datgene dat in shows zoals CSI wordt opgevoerd.
Pat stapt daarna moeiteloos over van deze ervaringen naar de meer recente beleving: het schrijven van een boek, het bedenken van een plot, de personnages, het lugubere opzoekwerk, zoals het surfen op het deep net en wat ze zag op het dark web. Ze heeft het over het zweet, de vertwijfeling en het zwoegen tijdens dit schrijfproces.
Haar lezingen kunnen zowel via haar eigen website www.uitgebroed.com aangevraagd worden, of via Hamley Books. Stuur ons een mail en we brengen je in contact met Pat.

Loopgravenhel(d) in scène gebracht

De tienjarige Nic koos voor zijn boekbespreking op school Loopgravenhel(d) uit. Hij gebruikte ook het boek als inspiratie om scènes na te bouwen in een kijkdoos, inclusief echte foto’s uit de Eerste Wereldoorlog en bouwsteentjes.

Ook wij mochten de doos inkijken en er foto’s van nemen en we waren enorm onder de indruk. Bedankt Nic voor deze prachtige taferelen!

     

     

     

De inspiratie van onze auteur Luna Van Roosen!

Luna’s inspiratie

Schrijven is een verslaving. En een verslaving houdt geen rekening met “waar” of “wanneer” en of er papier in de buurt is of niet. Het zou zelfs best kunnen dat ik hierdoor nog het meeste in gedachten schrijf, met het gevaar dat de juiste woorden al verdampt zijn, nog alvorens ik ergens papier tevoorschijn heb weten te toveren. Dan valt er enkel nog te hopen dat die gecondenseerde woorden ergens onbewust op het juiste zaadje vallen en er een fris verhaalidee ontspruit.

’s Nachts vind ik het mooiste moment om te schrijven. Alleen ’s nachts vrees je voor een overvaller om de hoek. Het monster onder je bed lach je in zijn gezicht uit… behalve ’s nachts. Niet overdag, maar ’s nachts maak je kans om een UFO tussen de mysterieuze sterren te spotten.

Fantasie, dromen, mogelijkheden en de werkelijkheid lopen in elkaar over als je in bed liggend de duisternis in staart. Je hoofd heeft een hele dag ervaringen en prikkels te verduren gekregen – een hele berg inspiratie, zeg maar – en het naderend aanbreken  van de dageraad brengt een onbeschreven blad met zich mee. Het moment daartussen in lijkt me perfect om te schrijven dan, niet?

En dus zo schrijf ik momenteel, omringt door duisternis, bij het aureooltje van mijn zaklamp, over wat ik het liefste doe: schrijven. Het heerlijke gekras van mijn potlood op papier vult de stilte die je alleen om dit nachtelijk uur kan horen. Het vult mijn papier met woorden die enkele minuten eerder nog de mogelijk hadden om te verdampen.
Luna Van Roosen

Dé inspiratieplek van Lara Reims … Parijs

Over de Eiffeltoren, Franse chic en madeleines

Als de muren van het pand waarin ik zit te schrijven van glas zouden zijn, zou ik de Eiffeltoren kunnen zien. Soms loopt het leven precies zoals het moet: als klein meisje al bezocht ik Parijs regelmatig aan de hand van mijn ouders. Met grote Noord-Hollandse ogen keek ik dan naar de altijd elegante dames en heren die zich soepel door het grootse stadsdecor bewogen. Metro in metro uit, vaak met een baguette onder de arm, waar ze dan vast het puntje van afbeten. Ik speelde onbezorgd onder de bogen van de Eiffeltoren, duiven kleine stukjes croissant voeren, met open mond opkijkend hoe ijzer en staal naar de hemel reikten en daar verdomd dichtbij kwamen. Toen al voelde ik dat deze stad ooit de mijne zou zijn.

En nu, jaren later, bezie ik Parijs vanuit de bovenste verdieping van mijn appartementenblok. Regelmatig duik ik bij wijze van middagpauze de metro in voor een groet aan de Eiffeltoren, een rondje over de Place des Vosges of een wandeling over een van de vele boulevards. Vandaag zet ik koers naar de Bon Marché, het grootse warenhuis waar het toppunt van Franse chic staat uitgestald in aanlokkelijke vitrines die toeristen doen watertanden. Dwalend loop ik over de voedselafdeling en kijk mijn ogen uit. Elegante Parijzenaars mikken nonchalant wat van de glanzend gepoetste appels en peren in hun mandje naast een fles champagne en een blokje Foie gras. Zij dragen geen gele hesjes. De man met het lange haar en het extravagante groene pak die uitgebreid het etiquette van een dure fles staat te bestuderen, weet nog niet dat hij straks in mijn boek zal staan. Net als de robot, een prototype, die als wegwijzer dienstdoet en me vriendelijk de goede kant op dirigeert.

Zoetekauw als ik ben, zet ik koers naar de banketafdeling. Daar staan ze. De madeleines van Proust. Met z’n vieren in het plastic, als sluiting een kartonnen portretje van de grootmeester. Aarzelend sta ik met een pakje in mijn handen. De allerbeste boter, eieren van vrije uitloopkippen, ambachtelijk meel en natuurlijk de legende. Zal ik? Zou dit cakeje zijn magische werking nog bezitten? Zullen er straks, als ik het in de thee doop, uit mijn pen ook meterslange meanderende zinnen vloeien vol stijlfiguren? Zomaar, moeiteloos? Ik draai het pakje om. 17 euro. Voor vier cakejes. Bij elkaar nog geen ons. Met een glimlach leg ik ze terug. Ik mag het dan tot Parijzenaar hebben geschopt, het calvinistische meisje uit Noord-Holland laat zich niet gek maken. Daarbij liggen de ideeën hier gewoon voor het oprapen op straat.

Ik wandel naar buiten en neem een omweg naar huis. Langs de kades van de Seine waar je af en toe een pareltje kunt vinden in één van de vele boekenstalletjes. Af en toe noteer ik wat in mijn digitale opschrijfboekje. Daar, bij die metrohalte met de prachtig krullende letters, komt mijn hoofdpersoon straks Parijs in lopen. Snel ga ik op weg naar huis. Ik heb een toetsenbord nodig. Na een paar haltes met exotische namen zit ik weer op mijn plek, om verder te schrijven. Zonder madeleines. In mijn tas zit een pak biscuit uit de supermarkt, en ruim voldoende inspiratie.

Welkom Lara!

De naam Lara Reims zegt je misschien niets en dat zal best kloppen, want zij debuteert in april 2019 bij Hamley Books met het veelbelovende Young Adult-boek Upgrade. Lara is een Nederlandse Parisienne, die de komende maanden ook regelmatig in Nederland en België zal vertoeven. Gelukkig is er een snelle verbinding tussen Parijs, Brussel en Amsterdam. Lara is gefascineerd door de razendsnelle ontwikkelingen van de techniek die ons leven op korte en lange termijn ingrijpend zullen veranderen. Over wat al deze veranderingen met de mens doen gaat Upgrade, waarin het hoofdpersonage te maken krijgt met een wereld die onwaarschijnlijk lijkt, maar dichterbij is dan je denkt. Upgrade is het eerste deel van een trilogie: een super spannend coming of age-verhaal, verweven in een mix van fantasy en avontuur, gemixt met cybertechnologie. Een boek dat tieners absoluut zal aanspreken in deze moderne tijden. Wij verwelkomen Lara zeer graag in onze club en wensen haar heel veel succes toe! Upgrade verschijnt op 24 april en zal in alle Belgische en Nederlandse (online) boekhandels te koop zijn.
Lara Reims

Over Hamley Books

Over Hamley Books

Misschien zegt de naam van onze uitgeverij, Hamley Books, je wel vaag iets. Of net niet, wat best kan zijn, gezien we nog maar net begonnen zijn. In 2017 zag Hamley Books voor het eerst het levenslicht, om Engelstalige boeken op de markt te brengen. In de zomer van 2018 besloten we uit te breiden naar de Nederlandstalige markt, dit naar aanleiding van het boek Hart-Slag, geschreven door Joanne Carlton.

Met onze stoutste schoenen aan gingen we met een aantal professionelen in de markt spreken, en met hun wijze raad in het achterhoofd, begonnen we aan onze nieuwste uitdaging.

Hamley Books, genoemd naar onze zwarte kat Hamley, werd opgericht door twee mensen met een hart voor boeken en schrijven en een passie voor coaching en organisatie. Met dit gevoel en deze passie besloten we in het najaar van 2018 om verdere stappen te zetten en onze uitgeverij uit te breiden.

Toen ons eerste boek opgemerkt werd in het najaar van 2018, kwamen er vanzelf vragen van auteurs, of we niet met hen wilden samenwerken. Na (kort) overleg, en ondernemend als we zijn, hebben we die sprong in het diepe genomen. En toen is de bal beginnen rollen.

Hamley Books mocht afgelopen weekend zijn eerste auteur, Luna Van Roosen, aankondigen en in de komende weken volgen er nog drie. Twee daarvan zijn nieuwelingen, de anderen gevestigde waarden. Dit, aangevuld met de boeken van Sandra J. Paul/Joanne Carlton, is ons aanbod.

We kiezen bewust voor een beperkt aanbod omdat we graag een mooie relatie willen uitbouwen met onze auteurs, om hen zo alle kansen aan te bieden die we kunnen, door hen te ondersteunen en bij te staan.

Wat we nauwelijks zes maanden geleden niet voor mogelijk hadden gehouden, is vandaag echt aan het gebeuren. Onze droom wordt werkelijkheid! In het voorjaar publiceren we alvast vijf uitgaven en ook het najaar loopt vrij snel vol. We zijn gelukkige mensen.

Wil je weten wat we gaan doen? Volg ons dan zeker via alle sociale media-kanalen en uiteraard ook onze site. We gaan jullie via dit kanaal regelmatig op de hoogte houden van ons reilen en zeilen.

Elke maand kan je bovendien in deze blog onze avonturen volgen. Tot de volgende maand alvast!

Sandra en Cathy

hamley books

Hoe komt een Hollandse kaaskop bij een Vlaamse uitgeverij?

De kaaskop in kwestie heet Esther Boek. Dat ben ik dus.

In 2017 debuteerde ik bij uitgeverij De Crime Compagnie met mijn spannende roman Geen kind meer. Mijn debuut is gebaseerd op waargebeurde feiten. Mijn zoon werd beschuldigd van verkrachting en daar ook voor veroordeeld. Later bleek dat de meisjes niet geheel eerlijk waren geweest. Een soort MeToo dus, maar dan omgekeerd.

Onterecht beschuldigd worden in een zedenzaak is een verborgen pijn, iets waarover moeilijk praten is. Maar juist over lastige dingen praten, taboes openbreken, is wat bij me past. Daarom werd mijn pijn, de pijn van mijn gezin, maar ook de pijn aan de kant van de meisjes, een boek. Mijn boek.

Inmiddels is van Geen kind meer de vierde druk verschenen en vonden er duizenden exemplaren hun weg naar de lezers. Een droom voor elke schrijver in wording, maar, zoals dat vaker is met dromen, blijkt het toch anders als ze uitkomen.
Ja, dat klinkt ondankbaar. Nee, dat ben ik niet. Want ik ben enorm dankbaar voor al die mensen die de moeite namen mijn boek te kopen of te lezen via de bibliotheek. En nog meer dankbaar voor diegenen die ook nog eens de moeite namen om er een mooie recensie over te schrijven.

Toch heeft ook elk succes een keerzijde en de mijne vond ik in de loodzware opgave dit succes te evenaren. Als iets zorgt voor een writers block, is het wel het veelvuldig herhalende stemmetje in je hoofd dat treiterend roept: ‘Je kunt het niet meer. Je bent gewoon een eendagsvlieg.’
Daar waar je als nooit gepubliceerde schrijver kan schrijven in de luwte van geen enkele verwachting, is dat voor de gepubliceerde auteur niet meer mogelijk. En als je boek het dan ook nog erg goed doet, ligt die verwachting ook meteen torenhoog. Dus klom ik in de haperende pen en schreef ruim een jaar aan boek nummer twee. Een manuscript waarvan ik dacht: ‘Dit verwachten de mensen van mij.’

Toen ik het af had danste en sprong ik door de huiskamer. Niet omdat ik zo blij was met de kwaliteit, maar wel met de kwantiteit. Het was me gelukt 85000 woorden achter elkaar te zetten.
Natuurlijk kwam al snel het zwarte gat, want schrijven gaat naast kwaliteit, ook om plezier. En dat waren net twee woorden die niet op mijn manuscript van toepassing waren.

Na tranen en wanhopig zuchten, na aanmoedigingen van mensen die me lief zijn, zag ik opnieuw het licht. Ik moest niet schrijven naar wat ik dacht dat van mij verwacht werd. Ik moest schrijven over dingen die dicht bij me lagen, want daar ben ik goed in en dat is uiteindelijk ook wat de lezer van mij verwacht. Een boek dat past in de lijn van Geen kind meer. Schrijven over taboes. Een boek over echte mensen. Mensen die dingen meemaken die iedereen mee kan maken. Mensen die worstelen met het leven, die moeten vechten met recht en onrecht. Mensen die moeizame banden hebben met familieleden waar ze van houden. Mensen wiens leven veranderd in een thriller, of minstens in een spannende roman, dat dan weer wel.

Zo ontstond De Perfecte Moeder. Een boek waar ik geen dertien maanden, maar drie maanden over schreef. Omdat het een boek was dat ik, net als Geen kind meer, moest schrijven. Omdat het bij mij past. Het, tussen de regels door, laat zien wie ik ben. Het niet een boek is waarvan ik dacht dat van me verwacht werd, maar dat ik met veel plezier geschreven heb, ondanks dat de personages niet bepaald plezierige dingen meemaken. Het gaat om fictieve personages deze keer. Nelleke en Helena zouden zomaar je buurvrouw kunnen zijn, of die moeder op het schoolplein, of de jongedame achter de kassa.

Ik hoop dat het lezerspubliek, net als bij Geen kind meer, niet alleen mijn boek zal omarmen, maar ook de personages, Nelleke en Helena. Dat zij de onmacht zien van deze sterke vrouwen, en daarmee begrip krijgen voor hun niet altijd even sympathieke daden. Ik laat hen beiden in elk geval met veel trots los, en hoop dat ze hun weg vinden in boekenland.

De Perfecte Moeder wordt op 4 april bij Hamley Books uitgegeven, een jonge Vlaamse uitgeverij waar ik recent bij getekend heb. Niet meer bij De Crime Compagnie deze keer, een bewuste keuze. Daarover vertel ik graag volgende maand weer iets meer.

Hamley books

Hou me op de hoogte

Nieuwtjes, events, boeken...

Sluiten
Scroll to Top